Zoals wanneer je zoontje van vier thuiskomt van vijf dagen ziekenhuis, en hij je dochter van twee in de armen vliegt en beiden beginnen te springen, te dansen, te knuffelen en te roepen hoeveel ze van elkaar houden en hoe ze elkaar gemist hebben. Om vervolgens de living te bestormen en samen de nieuwe boekjes van de bib te verkennen en samen te spelen met het speelgoed waar ze al honderd keer mee gespeeld hebben. Ja, zelfs samen even ruzie maken is op dat moment zo mooi omdat je het gemist hebt.

Onze Kobe is terug thuis, ons gezinnetje is terug compleet. En we zijn er allemaal precies wreed content voor.

Waar Kobes toestand de laatste dagen redelijk status quo bleef, was zijn toestand vandaag dag en nacht verschil met de afgelopen dagen. Hij heeft heel goed geslapen in de nacht van zaterdag op zondag, en hij is opgestaan als de vrolijke, gekke Kobe die we al een week niet meer gezien hadden. Er was bij momenten geen kot mee te houden, hij wilde de hele kinderafdeling op stelten zetten

Deze voormiddag is zijn infuus afgekoppeld, en moest hij tonen dat hij zelfstandig kon voldoende eten en drinken. De dokter wilde hem vanochtend nog niet direct ontslaan, maar als zijn middageten én zijn avondeten goed ging, mocht hij naar huis.

En zo hebben wij vanavond om 18h ons boeltje gepakt, en hebben we het ziekenhuis achter ons gelaten.

Een uurtje later zat onze Kobe in zijn eigen, warme bedje. Om een half uur later terug beneden te staan met de woorden: “ik heb honger”

Het is zo fijn om terug een vrolijke jongen met een gezonde eetlust in huis te hebben. Het is zo fijn om broer en zus weer te zien ravotten.

Onderstaande foto is weliswaar van vlak voor Kobes ziekte, maar het geeft een idee van de sfeer

Trouwens, het moet gezegd: een dikke pluim voor onze Lore ook. Niet alleen onze Kobe is superflink geweest tijdens de hele ziekenhuisepisode, maar voor onze Lore was dit ook allemaal niet gemakkelijk (broertje niet zien, papa en mama nauwelijks zien), en ze heeft dat supergoed en heel flexibel gedragen allemaal. Tof!

Bedankt aan alle lieve familie en vrienden voor de hulp, de steun en de berichtjes!

  Neergekrabbeld door Karel.

Kobeke heeft er een flinke, redelijk vrolijke dag op zitten, maar hij blijft zijn baxter nodig hebben, en hij is duidelijk nog niet in orde. Vanmiddag heeft hij opnieuw zijn middageten overgegeven, en deze namiddag heeft hij 3 uur geslapen en ondertussen koorts gedaan.

Maar kom, er zijn ook zonnestraaltjes: zijn urine is volledig proper, hij heeft vandaag voor het eerst in dagen weer wat stoelgang gedaan, en het debiet van zijn baxter is verlaagd van 70 ml per uur naar 40 ml per uur.

Dag voor dag.

We gaan er van uit dat hij hier zeker nog tot maandag is, maar we durven momenteel van niet veel uit te gaan.

  Neergekrabbeld door Karel.

Ik ben vannacht van wacht in de ziekenkamer dus.

Kobes toestand is beter, maar met mondjesmaat. Het ene moment gaat het beter, het andere moment gaat hij weer een stapje achteruit.

Hij heeft vanmiddag een warme maaltijd proberen te eten, en dat lag er na een paar happen weer uit. Dju toch, weer overgegeven.

Maar yoghurtjes, dat lukt prima. En hij krijgt wel stilaan zijn speelsheid terug.

De vooruitzichten? We kijken momenteel liefst niet te ver vooruit, maar de kans is klein dat hij morgen naar huis kan. Zondag heel misschien, maar zover zijn we nog niet.

Bedankt voor alle steun en alle berichtjes!

  Neergekrabbeld door Karel.

Eigenlijk zegt het filmpje niets, en tegelijkertijd zegt het zo veel. Kobe ligt in een bed heel ziek te wezen en ligt onverstaanbaar “boing boing boing” te vezelen, terwijl zijn ogen wegdraaien.

De clue is: hij ziet er veel zieker uit dan hij op dat moment eigenlijk was. En dat vind ik heel goed nieuws. Want dat wil zeggen dat het showbeest in hem stilaan weer aan het bovenkomen is. Fijn zo.

www.youtube.com/watch?v=3tLjTrSwdus

  Neergekrabbeld door Karel.

Deze keer gaat het niet om een baby’tje van 4 maand, maar om onze Kobe van 4 jaar, die sinds gisteren in het ziekenhuis ligt. Hopelijk geen 10 dagen.

Het verhaal:

Zondag is onze Kobe buikkramp beginnen krijgen. Maar goed, zoiets gebeurt wel vaker, dus geen probleem. Maandag naar school gegaan, met wat buikpijn, maar goed, zoiets gebeurt wel vaker.

Maandagnamiddag krijgen we telefoon van de school. Of we onze Kobe niet wat vroeger kunnen komen halen, want hij heeft overgegeven, en hij ligt uitgeteld plat.

Dat was het begin van 2 dagen aan een stuk met de regelmaat van de klok overgeven, en tussendoor zo slap en futloos zijn dat hij niet  eens meer op zijn benen kon staan. Het grootste deel van de dag sliep hij, of lag hij gewoon wat voor zich uit te staren. Onze Kobe had sinds zondag niets deftigs meer binnengekregen van eten of drinken, en medicatie zoals Motilium scheen niets uit te halen.

Dus was het voor ons en voor de huisarts woensdagavond welletjes: Kobe moest zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Waar de onderzoeken aantoonden dat hij “extreem uitgedroogd” was. Om een idee te geven: als de dokter zijn buik onderzocht, bleef zijn handafdruk staan in de buik.

Diagnose: een extreem agressief buikgriepvirus, dat zo lelijk huis gehouden heeft dat het Kobe in een vicieus cirkeltje gebracht heeft.

Kobe heeft de hele nacht van woensdag op donderdag baxters met voeding en met zout gekregen, maar zag er donderdag nog niet veel beter uit. Dus ook donderdag de hele dag baxteren.

Donderdagochtend wilde hij nog niet eten – na de middag heeft hij een paar hapjes yoghurt geprobeerd, en die onmiddellijk weer overgegeven. Het zag er dus niet goed uit.

Maar kijk – we zijn héél voorzichtig, maar sinds vanavond is er een lichte ommekeer. Toen ik er vanavond bij was, had hij zin om een spelletje te spelen samen met mij, en heb ik een paar lachjes gezien. Plots had hij zin in yoghurt, en heeft hij 3/4de van een potje gegeten, en – al kostte het hem wat moeite – hij heeft het binnengehouden. En urinestaal na urinestaal werden de sporen van ketonen steeds minder, wat ook erop wijst dat het de goede kant opgaat.

Nu is het afwachten wat de nacht en de dag brengen. Vannacht en morgen is Eveline weer bij Kobe, morgennacht is het aan mij.

Hopelijk gaat hij nu verder de goede kant op, en kunnen we met een beetje geluk dit weekend naar huis.

Het zou het leven in ieder geval een stuk eenvoudiger maken. Ook al moet hij nog een hele tijd thuisblijven, als hij maar uit dat ziekenhuis is. Want dat is toch zo’n geregel. En onze Lore is er haar kluts wat van kwijt, het schaapje. En ze mag niet eens op bezoek bij haar broertje.

Maar ze houden zich er allebei zó superflink onder. De schatten.

  Neergekrabbeld door Karel.

Dus zijn we vanochtend naar een kinderkapper geweest, wat Kobe heel fijn vond.

Het is even wennen, maar nu hebben we een vent met een écht fris jongenskopje!

Ter vergelijking, twee uur voordien:

  Neergekrabbeld door Karel.

- Partituur = muziekkrant

- Rups op de kermis = de op-en-neer-auto’s

- De op- en afritten van de autostrade: op-en-neer-straten

- (dialect): zwijntje (voor pissebed) = ‘mama, er loopt een varken in onze living!’

- Kobe = Bo’ke (door ons Lore die nog een beetje moeite heeft met zijn naam)

- Het TV-programma “Sprookjesboom”, door de mond van Lore: Blootjesboom

- De fietsenmaker: “Kijk papa, dat is de fietsencolruyt!”

- Een koptelefoon: “Mag ik muziek luisteren met de telefoonkopter?”

  Neergekrabbeld door Eveline.

Vandaag was het rustig toen ik Kobe ging halen en had ik de gelegenheid om eventjes mijn licht op te steken bij de juf, hoe onze Kobe het ervan af bracht in de nieuwe groep. Blijkbaar is hij – zoals gewoonlijk – heel enthousiast, maar ook gemakkelijk uit zijn lood te slaan. Hij is wat onzeker, maar ze heeft hem in de gaten en als ze snel reageert, dan is de glimlach direct terug. En deze middag was hij al met nieuwe vriendjes aan het spelen. Dat komt goed dus.

Zalig om je kind graag naar school te zien gaan…

Ondertussen heeft ons Lore weer iets nieuws verzonnen. Als ze stout is, dan zet ze – nadat ze onder haar voeten heeft gekregen – haar boos gezicht op (dat kan ze goed). Dan gaat ze aan tafel zitten, met een boos gezicht en haar hoofd gesteund in haar beide handen met ellebogen op de tafel. ‘Mokken’. Blijf maar eens serieus tijdens de preek (op maat van een tweejarige natuurlijk) als je ze zo ziet zitten…

  Neergekrabbeld door Eveline.

Twee keer zelfs. Want we zijn dit weekend langsgeweest bij mammie en pappie (mijn ouders) én bij opa en oma (Evelines ouders). Twee dagen op rij eitjeszoektocht dus – en geweldig dat onze kindjes het vonden. Vooral onze Kobe dan uiteraard, onze Lore laat het allemaal nog wat aan haar voorbijgaan.

Enkele sfeerbeelden staan in een fotoset – een kleine selectie hieronder.

  Neergekrabbeld door Karel.

Geef toe: ze heeft wel ergens gelijk, word je daar helemaal uitgekleed, mond open, oren kijken, weegschaal (geen enkele vrouw vindt dit leuk en zéker ons Lore niet) om tot slot twee stevige prikken in de billen te krijgen.

Je zou voor minder een keel openzetten!

Maar aan de andere kant: mijn oren tuiten nog steeds van het aantal decibels dat ons meisje ten berde bracht. De volledige consultatie lang. Al van in de wachtkamer. *kreun*

Ondertussen is ze wel goed op weg naar de 11 kilo, meet ze een 82 cm (doe daar misschien nog iets bij / af, wegens hevig gestamp op de meetlat) en zit ze dus mooi boven gemiddelde. Op de verkoudheid na, is ze volledig gezond verklaard!

En onze Kobe? Die kon ik ondertussen – gelukkig – bij speelkameraadjes laten spelen en die heeft zich daar te pletter geamuseerd. Zo erg zelfs dat hij bij thuiskomst wist te vermelden dat hij na het eten ging slapen.

*unk???*

Wie onze Kobe kent, wéét dat slapen zijn favoriete bezigheid niet is. En toch,  na het eten heeft hij een boekje gezocht en is hij naar boven getrokken. Hij sliep direct.

En mama profiteert natuurlijk om nu op haar gemakje de krant te lezen, een postje te typen en een tasje koffie te drinken. Héérlijk rustig.

  Neergekrabbeld door Eveline.