Weer een hele tijd geleden dat u nog iets van ons gehoord hebt! Maar wees gerust, er volgen zeer binnenkort foto’s van onze vakantie in Center Parcs, vorige week.

In tussentijd houden we u graag al effe zoet met een aantal fijne uitspraken van onze 3,5 jarige kleuter, ook al hier en daar van onze 1,5 jarige peuter (jaja, het babbelen begint!)

Een bloemlezing uit: “Het beste van Kobe – volume 37″

- Mama, vandaag ben ik… TWEE KIKKERS!
- Hoezo, Kobeke?
- Wel, vorige keer was ik een kikker. Vandaag ben ik twee kikkers! En morgen ben ik……. DRIE KIKKERS!

(Papa zit de reclamblaadjes te bekijken, en doet plots een hele grote folder van de Bart Smit open, en zit erachter verstopt)
- Oooooooooh papa! Wat een mooie krant heb jij!!!

- Mama, papa. Ik wil graag naar Engeland!
- Mama? Wanneer gaan we naar Engeland?
- Volgend weekend gaan we naar Engeland ee mama?
- Gaan alle vriendjes mee naar Engeland?
(als hij naar een kaart kijkt: ) – Is dat Engeland?
(en te zeggen dat we niet eens reisplannen hebben om naar Engeland te gaan)

Toen we vorige week op reis gingen naar Center Parcs, mocht Kobe vooraan zitten in de auto. Om niet wagenziek te worden. En dat is hem zo goed bevallen, dat hij nu heel boos is dat zijn stoel weer achteraan staat. Iédere ochtend klaagt hij:

- Mama, mijn stoel staat hier verkeerd!
- Mama, staat mijn stoel nu nog niet terug?
- Mama, wanneer maken we nog eens een lange rit? Dan mag ik vooraan zitten ee!
- Mama, is het een lange rit naar school?

De aanhouder wint? Ik denk het niet, in dit geval…

Maar ook onze Lore begint hier en daar woordjes uit te kramen. Ze begrijpt ons al een hele tijd vrij goed, maar nu begint ze ook zelf dingen te zeggen. “Veesje!” als ze een vleesje wil eten. En “Mekje!” als ze melkje wil drinken. Maar het leukste is de naam die ze voor ons Kobeke verzonnen heeft: Kobe is “Poepa”. Geen idee waar ze het haalt, maar ze is er wel consequent in. Vanochtend bv., toen zij al op was, en Kobe nog sliep: “Waa poepa?” (= waar is Kobe). Schattig!

En a ja, toen ze een wafeltje aan het eten was, zei ze zeer overtuigd “Is lekke!”. Fijn zo.

Nog foto’s die recent toegevoegd zijn: die van Kobe die zijn carnavalspak uitprobeert.

We hebben een clownpakje voor onze Kobe gekocht, en toen hij dat enkele weken geleden mocht passen, zat hij stante pede in zijn rol als clown. En daar heeft onze kleine man totààl geen miserie mee.

(van wie zou hij dat hebben?)

In november heeft mijn vorige computer het begeven, en sindsdien is het hier héél windstil geweest, zeker op foto-gebied. Het is dus al even geleden dat jullie onze kindjes nog eens “gezien” hebben.

Maar nu mijn nieuwe computer volledig up-and-running is, en we stilaan weer wat vrije tijd beginnen te krijgen, ben ik mijn achterstand aan het goedmaken. Er is net een hele lading nieuwe foto’s gearriveerd in de fotoset van onze kindjes op Flickr, en er komen er de volgende dagen nog aan! Hoera!

In dit blogartikeltje en volgende alvast een kleine bloemlezing van de fotootjes!

We beginnen bij een bijna-familieportretje. Onderstaande foto is al een tijdje geleden getrokken, maar is wel een mooi portretje van een papa met zijn twee kindjes:

En dan een fotoverslagje van vandaag. Ik ben vandaag met Kobeke naar Technopolis geweest, met een Bongo-bon die op moest. En of onze kleuter zich geamuseerd heeft? En of!

Veel foto’s heb ik er niet van, maar één foto van bouwvakker Kobe wil ik jullie (en vooral opa) niet onthouden:

En terwijl de 2 mannen op zwier waren, waren mama en Lore alleen thuis, en daar was het ook plezant:

Tenslotte nog wat sfeerbeeldjes van de afgelopen weken en maanden, zonder specifiek verhaal erachter:

En zo zijn jullie (en wij) eindelijk weer een beetje mee!

Het einde van de winter is in zicht, maar deze week heeft de griep ons gezin toch nog eens goed te pakken.

Afgelopen weekend en maandag en dinsdag: ons Lore ziek. Buikgriep. Continu overgeven, niets binnenhouden. Met geboden alertheid, maar ‘t is mooi op tijd gekeerd – tegen woensdag was ze weer op en top.

Gisteren dan kind nummer 1. Snel van mijn werk mogen vertrekken richting school om zieke zoon op te halen. Koorts. Griep. En ik was zijn held, omdat ik hem kwam halen.

Hij vandaag dus thuis.

En wij ondertussen maar ons werk zien geregeld te krijgen. En dan vraagt een mens zich af: kunnen die kinderen nu niet tegelijkertijd ziek zijn?

Waar die kinderen hun fantasie soms blijven vandaan halen.

Vandaag in de auto. Kobe komt totaal uit het niets met een heel verhaal voor de proppen.

Papa? Mama? De zon is kapot!

Hoezo de zon is kapot?

Ja, de zon is kapot. De zon is op de grond gevallen en er is een stukje af. Nu gaan we de zon moeten repareren. Maar Kobeke kan dat niet. De zon is véél te zwaar. Maar jullie kunnen dat wel hé?
Gaan jullie de zon repareren? Dan is de zon weer blij.
We moeten de zon repareren. Met een zaag. En een schroevendraaier. En… en… en… euhm…. een moersleutel!!!
Ja dat moeten we doen. En Kobe zal helpen dragen. Want onze auto is niet lang genoeg.

Owkee… we weten weer wat gedaan. De zon repareren dus. ‘k Zal alvast ovenwanten aandoen…

We hebben het altijd gezegd! Dat op een dag ons Lore de bodyguard van haar grote broer ging zijn in plaats van omgekeerd.
Wel wel, het heeft toch niet lang geduurd vooraleer ze het voor Kobe begint op te nemen. 14 maand oud en niet te onderschatten!

In de crêche vandaag zat Kobe op z’n gemak te spelen terwijl ik Lore’s gerief verzamelde om naar huis te gaan. Lore stapte op dat moment gewoon een beetje vrolijk rond en hield het spelletje van grote broer in de gaten. Plots kruipt vanachter Kobe een meisje naar hem toe, met bijnaam ‘de schrik van de crêche’ (al lachend gezegd uiteraard), omdat zij zich altijd aan andere kindjes rechttrekt en nogal eens een ander kindje durft pijn te doen.
Ze trekt zich plots recht aan Kobe en probeert zijn muts af te pakken. Kobe reageert nogal verschrikt van de aanval en begint met twee handen aan zijn muts te trekken en ‘neeeeeee’ te roepen.
Gelukkig was daar onze heldin: Lore schrikt van het tafereel, laat vallen waarmee ze bezig is, springt erop af, begint mee aan zijn muts te trekken, begint te roepen naar het meisje en er naar te slaan. Tot het meisje losliet. En onze Kobe zijn kluts een beetje kwijt was. Waarna ze geprobeerd heeft om haar broer te troosten.

Onze grote held met een klein hartje. En onze flinke meid
(allee ja, slaan is natuurlijk niet flink, maar kom, het was heldhaftig)

Kleine kindjes worden groot. En willen nog groter zijn.

Kobe gisteren in de badkamer:

Kobe: “Mama, ik wou dat ik een mens was.”
Mama: “Kobe, je bent toch een mens?”
Kobe: “Neen, ik ben een jongetje. Papa en mama zijn een mens. Een mens is groot. Ik wil ook groot zijn.”
Mama: “En waarom wil je dan groot zijn?”
Kobe: “Dan kan ik Loreke zeggen wat ze moet doen en als ze stout is, dan kan ik ze in de hoek zetten.”

Aha. Juist ja. Zuslief was inderdaad op dat moment zijn speelgoed in het bad “kapot” aan het maken: ze was zijn blokjes uiteen aan het trekken…

Onze kleine mensjes toch

Onze Kobe kwam een paar weken geleden plots af met het idee “mama, papa, ik wil een halloweenfeesje geven!”

Wij aangenaam verrast, en eigenlijk hadden we er zelf ook zin in. Dus Kobe zijn eerste vriendjesfeestje kwam er aan, in de herfstvakantie. En Kobe mocht zeggen wie er mocht komen, al hadden wij er de laatste zeg over.

Want een bende van 10 kleuters in huis voor een eerste keer, dat zagen we nu niet zitten. Dus in overleg met Kobe hebben we zijn lijstje van 10 gereduceerd tot 6 kindjes die een uitnodiging kregen, waarvan er uiteindelijk 3 vrijdag zijn langsgekomen. Eén kindje was nog met vakantie, één kindje was aan het bekomen van een ziekenhuisbezoek, en één kindje ligt voor meerdere weken (!) in het ziekenhuis met een gebroken been… Ai!

En zo hebben we vrijdag een feestje gehouden met Nora, Wouter, Xander en Kobe. En dat het superplezant en -geslaagd was!

Het volledige fotoverslag vind je op flickr.

Kobe was gastheer, en aangezien hij dolenthousiast is over Halloween, moest en zou hij verkleed zijn als spook, en zijn gasten het liefst ook. De gastheer was in uniform, de gastjes konden door hun ouders echter niet overtuigd worden om verkleedkleren aan te trekken

Het stoorde Kobe niet – hij heeft de hele namiddag zijn spokenpak aangehouden.

Wat stond er op het programma? Spelen, knutselen, muziek luisteren, en… pannekoeken!

En Eveline? Die heeft de kinderjuf in zichzelf ontdekt…

Het was superleuk! Bedankt, Wouter, Nora en Xander. Tot de volgende keer, met méér kindjes!

Deze middag aan de schoolpoort was ik 1 minuut te laat. Het was op mijn klok 12.01u. Het was echter vrijdagmiddag en over de middag gaan niet veel mama’s hun kinderen al halen. De 2 andere kindjes die op de middag naar huis gaan, waren al weg en onze Kobe was in paniek aan het wenen: ‘ik ben mijn mama kwijt’ en ‘mama is niet daar’. Het heeft me een kwartier gekost om hem te sussen…

Okee, wat hebben we vandaag geleerd?

1. Indien mogelijk niet te laat komen, tenzij er andere mama’s ook ‘te laat’ zijn .

2. Vanaf volgende week mag hij de vrijdag volle dagen gaan. Zeker als ik zie dat hij hier thuis op z’n gemakje aan het spelen is en geen greintje moe is… en hij bovendien eigenlijk wel graag op school is bij de andere kindjes!

3. Een kind kan toch behoooooorlijk snel z’n mama een schuldgevoel aanpraten… en dat voor letterlijk 1 minuut te laat (!!!!).

Oeps.

Het is al weer een hele tijd geleden dat u kiekjes kon bewonderen van onze kroost. Tijd voor een grondige update – hier zijn wat prentjes van onze 11 maand oude dochter en onze 3-jarige zoon…

Beeldjes zeggen écht wel meer dan woorden eh…