Ons Lore is dól op mobiliteit. Zodra ze kon rechtzitten, probeerde ze te kruipen. Zodra ze kon kruipen, probeerde ze te staan. En zodra ze kon staan (met steun, uiteraard), probeerde ze te stappen. Aan twee handjes lukt dat al een tijdje aardig, sinds dit weekend laat ze voor het eerst een handje los. Benieuwd wanneer het volgende handje volgt.

Onze negen-maanden-oude wereldverkenner…

Ondertussen zijn alle foto’s van de doop verwerkt (met dank aan fotograaf Bruno!), en staan de meeste online in een Flickr fotoset. Klikkie-klik. Vergelijk trouwens gerust met ons Kobe, 2 jaar geleden.

En achteraf was er natuurlijk taart. Een reusachtige taart die ik ‘s ochtends samen met Kobe gaan halen was. Waarmee Kobe trouwens voor dé mop van de doopviering gezorgd heeft: toen de priester Kobe uitnodigde om mee naar voor te komen, riep Kobe enthousiast “Ja!” en vervolgens voor iedereen die het wilde horen “maar waar is de taart???”

Ze is gedoopt, ons muizemie.

Vandaag, zondag 11 juli 2010, was een belangrijke dag voor ons Loreke. Want vandaag is ze gedoopt, en zo opgenomen in de christengemeenschap.

Het is een bloedhete dag geworden, een mooie viering, en een zeer gezellig familiefeest.

Lore kreeg een verfrissende douche aangeboden op deze warme dag, maar haar gekrijs maakte duidelijk dat ze het niet naar waarde wist te schatten

En ondertussen kruipt onze paracommando lustig het huis rond, probeert ze al op handen en voeten te staan en wil ze gaan stappen. En als ze haar papa wil roepen: ‘bbbbaabbbbaaabbbaaaa’ . Leven in huis!

Met als gevolg dat nu de volgende uitspraken regelmatig te horen zijn uit Kobes mondje:

- Lore, laat mijn schoenen los

- Lore, je mag dat niet opeten

- Lore, dat is MIJN … (vul maar vanalles aan: stoel, speelgoed, boek, bord, vork, …)

- Lore, laat mij rust, ik kijk teevee, stil zijn

Laten we zeggen dat ze in mekaars vaarwater aan het komen zijn. Het is nu al duidelijk dat ze niet zonder elkaar kunnen, maar met elkaar zal ook nog vuurwerk geven!

Jaja, we leven nog. Het is hier een hele tijd windstil geweest wegens allerhande drukte. Het einde van het schooljaar en de warmte van deze week hebben er ook geen goed aan gedaan, en we hebben hier deze week ook twee zieke kindjes in huis gehad: eerst onze Lore, en dan onze Kobe.

Maar ondertussen alles weer super in orde, en we gaan hier eens een beetje proberen in te halen op de blog. Dit weekend mag je wat fotootjes van Kobe zijn schoolervaringen verwachten, maar eerst is het tijd voor nog eens een filmpje. Of twee zelfs.

Twee leuke filmpjes van onze supervrolijke meid die rechtop zit te spelen. Rechtop zitten, een zaligheid die ze ondertussen al een dikke maand kan, en sinds deze week zit ze zelfs al een stap verder: ze begint te kruipen.

Daar komt dus zeker ook nog het nodige beeldmateriaal van, maar geniet intussen van onze rechtopzittende meid!

Als ze bij Olvarit ooit nog op zoek zijn naar een fotomodel… mijn dochter is kandidaat!

Op Hemelvaartsdag – enkele weken geleden dus al – zijn we met z’n allen op bezoek geweest bij Rune, Imre, nonkel Bert en tante Sief in Wilsele. En van daaruit zijn we met het hele gezelschap naar het speelplein van Wijgmaal getrokken. Het leverde een leuke namiddag op.

Dat ik voor de verandering weeral eens serieus achter zat met de foto’s.

Maar ik heb een inhaalbeweging van een 100-tal foto’s gedaan. Neem gerust een kijkje in de Flickr-set, of wacht geduldig af – de komende dagen laat ik de belangrijkste hier wel verder aan bod komen…

Alweer een schoolweek voorbij, amai het vliegt! En het gaat goed. Deze middag was Kobe aan het wenen, stel je voor, omdat hij niet met de andere kindjes mee naar de refter mocht maar mee moest naar huis. Eerlijk gezegd vind ik dat super om te horen. Wat een pak minder is, is het feit dat zijn zindelijkheid op school momenteel ver zoek is. Hij heeft iedere dag accidentjes op de speelplaats. Ik heb er met een van de juffen al over gesproken, die hem alvast wat beter in de gaten zal houden op dat vlak, maandag zie ik de andere juf. Juf Eva raadt pamperbroekjes nu zeker af, want eigenlijk is hij zindelijk, hij is gewoon overweldigd en het is allemaal wat te veel. Afwachten dus en bijzonder veel broeken wassen. Eten doet hij ook weer heel goed, op school gaat hij ondertussen graag naar de refter en hij heeft zelfs al enkele vriendjes. Als je vraagt aan Kobe met wie hij gespeeld heeft, is het antwoord: Frauke en Oliver. Vooral de naam ‘Frauke’ valt nogal veel de laatste dagen, en ik moet zeggen, onze jongen heeft smaak .

Ons Lore is wat aan het schipperen momenteel tussen 4 en 5 voedingen. 5 is te veel en 4 is te weinig. Maar ze slaapt weer beter momenteel (hout vasthouden), waardoor de nachten en avonden een pak rustiger geworden zijn. Vandaag bij de kinesist hebben we ook even gewerkt aan haar algemene zithouding. Er was namelijk wat tijd over, dus ik heb de nodige trukjes geleerd over hoe ik haar moet aanmoedigen om te kruipen, te zitten, zelf van de buik naar zithouding te raken en zo. Ons Lore is alvast heel gemotiveerd om vooruit te raken in het leven. Het park zullen we dit weekend mogen verlagen, want ons meisje was over de rand aan het kruipen deze morgen: met beide handjes de rand vastgrijpen en goed trekken, met als gevolg dat ze met haar hoofd al boven de rand uitstak. Ze wordt toch supersnel groot! Haar flesje water heeft ze deze middag zélf gedronken! En achteruit kruipen, dat kan ze al als de beste.

Een ding ga ik alvast niet direct meer doen: een bezoekje met Lore aan de delhaize. Ahum het gedrag van klanten en personeel daar. Laten we vooral de mama met buggy de weg blokkeren of de pas afsnijden. En laten we vooral boos kijken als ze niet snel genoeg passeert naar ons gedacht. En o wee als die kleine begint te wenen, wat een schande! Stel je voor, die mama geeft haar kleine eerst een tuutje alvorens af te rekenen, dat is wel degelijk 2 seconden tijdverlies voor kassière en klant achter haar… Geef mij maar Colruyt! Daar zijn ze tenminste kindvriendelijk.

Voor Kobe was de tweede schoolweek toch wel de moeite. Dinsdag meteen mee op schoolreis naar het bos-park in Lokeren en dus zonder slaap voor de eerste keer op de bus. Hij heeft zich alvast gewèldig geamuseerd maar ik heb hem nog nooit zo vermoeid (en lastig ) geweten als die avond! Hij heeft het dan ook meegesleept voor de rest van de week. De volle donderdag ging ook nog prima, maar vandaag, vrijdag, was hij op de middag gebroken toen hij thuiskwam. Als je de woorden: ‘mama, mag ik asjeblief naar bed’ hoort, dan weet je hoe laat het is… Normaal was het deze namiddag stoet op school en mochten de kleintjes meegaan als ridder. Hij keek er wel naar uit, maar het interesseerde hem niet meer: bed, slapen, moe. Spijtig, maar hij doet het nu toch al veel beter dan verwacht!

Dus nu zijn er twee slapende kindjes in huis.

Ja, twee, want ons Lore is ook uitgeteld: meegezeuld worden naar school, terug naar huis, naar de kinesist, terug naar huis, eten, naar school, terug naar huis: het is toch ook al een hele boterham. Vandaag was het haar eerste sessie bij de kinesist. Ze heeft al sinds de geboorte de neiging om haar hoofdje scheef te houden en dit moet zo snel mogelijk aangepak worden. Het is supergoed meegevallen. Ze is daar ondersteboven gekeerd in houdingen die ik zelf nooit zou proberen bij mijn kindje, maar zij vond het grappig. De afwijking is ook minimaal, dus na een paar sessies, zal er niets meer van te zien zijn. Gelukkig maar!