Op een rijtje hoe ze er twee jaar geleden, een jaar geleden en een paar dagen geleden uitzag:

De gezangen voor het feestvarken laten we aan de jarige zelf, want ze doet dat zo goed:

www.youtube.com/watch?v=LzobnMJ8oyI

Op 2 jaar tijd hebben we al heel wat meegemaakt met onze kleine lieve meid. Ons Loreke zoals we ze hebben leren kennen is een flink, lief juffrouwtje dat dol is op zingen, dat staat te trappelen om over een klein jaartje naar school te gaan, en dat dól is op baby’tjes. Je zou haar in de crèche soms bezig moeten zien…

Nog enkele sfeerfotootjes van het verjaardagsfeestje van afgelopen zaterdag:

  Neergekrabbeld door Karel.

- Partituur = muziekkrant

- Rups op de kermis = de op-en-neer-auto’s

- De op- en afritten van de autostrade: op-en-neer-straten

- (dialect): zwijntje (voor pissebed) = ‘mama, er loopt een varken in onze living!’

- Kobe = Bo’ke (door ons Lore die nog een beetje moeite heeft met zijn naam)

- Het TV-programma “Sprookjesboom”, door de mond van Lore: Blootjesboom

- De fietsenmaker: “Kijk papa, dat is de fietsencolruyt!”

- Een koptelefoon: “Mag ik muziek luisteren met de telefoonkopter?”

  Neergekrabbeld door Eveline.

Vandaag was het rustig toen ik Kobe ging halen en had ik de gelegenheid om eventjes mijn licht op te steken bij de juf, hoe onze Kobe het ervan af bracht in de nieuwe groep. Blijkbaar is hij – zoals gewoonlijk – heel enthousiast, maar ook gemakkelijk uit zijn lood te slaan. Hij is wat onzeker, maar ze heeft hem in de gaten en als ze snel reageert, dan is de glimlach direct terug. En deze middag was hij al met nieuwe vriendjes aan het spelen. Dat komt goed dus.

Zalig om je kind graag naar school te zien gaan…

Ondertussen heeft ons Lore weer iets nieuws verzonnen. Als ze stout is, dan zet ze – nadat ze onder haar voeten heeft gekregen – haar boos gezicht op (dat kan ze goed). Dan gaat ze aan tafel zitten, met een boos gezicht en haar hoofd gesteund in haar beide handen met ellebogen op de tafel. ‘Mokken’. Blijf maar eens serieus tijdens de preek (op maat van een tweejarige natuurlijk) als je ze zo ziet zitten…

  Neergekrabbeld door Eveline.

Twee keer zelfs. Want we zijn dit weekend langsgeweest bij mammie en pappie (mijn ouders) én bij opa en oma (Evelines ouders). Twee dagen op rij eitjeszoektocht dus – en geweldig dat onze kindjes het vonden. Vooral onze Kobe dan uiteraard, onze Lore laat het allemaal nog wat aan haar voorbijgaan.

Enkele sfeerbeelden staan in een fotoset – een kleine selectie hieronder.

  Neergekrabbeld door Karel.

Geef toe: ze heeft wel ergens gelijk, word je daar helemaal uitgekleed, mond open, oren kijken, weegschaal (geen enkele vrouw vindt dit leuk en zéker ons Lore niet) om tot slot twee stevige prikken in de billen te krijgen.

Je zou voor minder een keel openzetten!

Maar aan de andere kant: mijn oren tuiten nog steeds van het aantal decibels dat ons meisje ten berde bracht. De volledige consultatie lang. Al van in de wachtkamer. *kreun*

Ondertussen is ze wel goed op weg naar de 11 kilo, meet ze een 82 cm (doe daar misschien nog iets bij / af, wegens hevig gestamp op de meetlat) en zit ze dus mooi boven gemiddelde. Op de verkoudheid na, is ze volledig gezond verklaard!

En onze Kobe? Die kon ik ondertussen – gelukkig – bij speelkameraadjes laten spelen en die heeft zich daar te pletter geamuseerd. Zo erg zelfs dat hij bij thuiskomst wist te vermelden dat hij na het eten ging slapen.

*unk???*

Wie onze Kobe kent, wéét dat slapen zijn favoriete bezigheid niet is. En toch,  na het eten heeft hij een boekje gezocht en is hij naar boven getrokken. Hij sliep direct.

En mama profiteert natuurlijk om nu op haar gemakje de krant te lezen, een postje te typen en een tasje koffie te drinken. Héérlijk rustig.

  Neergekrabbeld door Eveline.

In tussentijd houden we u graag al effe zoet met een aantal fijne uitspraken van onze 3,5 jarige kleuter, ook al hier en daar van onze 1,5 jarige peuter (jaja, het babbelen begint!)

Een bloemlezing uit: “Het beste van Kobe – volume 37″

- Mama, vandaag ben ik… TWEE KIKKERS!
- Hoezo, Kobeke?
- Wel, vorige keer was ik een kikker. Vandaag ben ik twee kikkers! En morgen ben ik……. DRIE KIKKERS!

(Papa zit de reclamblaadjes te bekijken, en doet plots een hele grote folder van de Bart Smit open, en zit erachter verstopt)
- Oooooooooh papa! Wat een mooie krant heb jij!!!

- Mama, papa. Ik wil graag naar Engeland!
- Mama? Wanneer gaan we naar Engeland?
- Volgend weekend gaan we naar Engeland ee mama?
- Gaan alle vriendjes mee naar Engeland?
(als hij naar een kaart kijkt: ) – Is dat Engeland?
(en te zeggen dat we niet eens reisplannen hebben om naar Engeland te gaan)

Toen we vorige week op reis gingen naar Center Parcs, mocht Kobe vooraan zitten in de auto. Om niet wagenziek te worden. En dat is hem zo goed bevallen, dat hij nu heel boos is dat zijn stoel weer achteraan staat. Iédere ochtend klaagt hij:

- Mama, mijn stoel staat hier verkeerd!
- Mama, staat mijn stoel nu nog niet terug?
- Mama, wanneer maken we nog eens een lange rit? Dan mag ik vooraan zitten ee!
- Mama, is het een lange rit naar school?

De aanhouder wint? Ik denk het niet, in dit geval…

Maar ook onze Lore begint hier en daar woordjes uit te kramen. Ze begrijpt ons al een hele tijd vrij goed, maar nu begint ze ook zelf dingen te zeggen. “Veesje!” als ze een vleesje wil eten. En “Mekje!” als ze melkje wil drinken. Maar het leukste is de naam die ze voor ons Kobeke verzonnen heeft: Kobe is “Poepa”. Geen idee waar ze het haalt, maar ze is er wel consequent in. Vanochtend bv., toen zij al op was, en Kobe nog sliep: “Waa poepa?” (= waar is Kobe). Schattig!

En a ja, toen ze een wafeltje aan het eten was, zei ze zeer overtuigd “Is lekke!”. Fijn zo.

  Neergekrabbeld door Karel.

In november heeft mijn vorige computer het begeven, en sindsdien is het hier héél windstil geweest, zeker op foto-gebied. Het is dus al even geleden dat jullie onze kindjes nog eens “gezien” hebben.

Maar nu mijn nieuwe computer volledig up-and-running is, en we stilaan weer wat vrije tijd beginnen te krijgen, ben ik mijn achterstand aan het goedmaken. Er is net een hele lading nieuwe foto’s gearriveerd in de fotoset van onze kindjes op Flickr, en er komen er de volgende dagen nog aan! Hoera!

In dit blogartikeltje en volgende alvast een kleine bloemlezing van de fotootjes!

We beginnen bij een bijna-familieportretje. Onderstaande foto is al een tijdje geleden getrokken, maar is wel een mooi portretje van een papa met zijn twee kindjes:

En dan een fotoverslagje van vandaag. Ik ben vandaag met Kobeke naar Technopolis geweest, met een Bongo-bon die op moest. En of onze kleuter zich geamuseerd heeft? En of!

Veel foto’s heb ik er niet van, maar één foto van bouwvakker Kobe wil ik jullie (en vooral opa) niet onthouden:

En terwijl de 2 mannen op zwier waren, waren mama en Lore alleen thuis, en daar was het ook plezant:

Tenslotte nog wat sfeerbeeldjes van de afgelopen weken en maanden, zonder specifiek verhaal erachter:

En zo zijn jullie (en wij) eindelijk weer een beetje mee!

  Neergekrabbeld door Karel.

Afgelopen weekend en maandag en dinsdag: ons Lore ziek. Buikgriep. Continu overgeven, niets binnenhouden. Met geboden alertheid, maar ‘t is mooi op tijd gekeerd – tegen woensdag was ze weer op en top.

Gisteren dan kind nummer 1. Snel van mijn werk mogen vertrekken richting school om zieke zoon op te halen. Koorts. Griep. En ik was zijn held, omdat ik hem kwam halen.

Hij vandaag dus thuis.

En wij ondertussen maar ons werk zien geregeld te krijgen. En dan vraagt een mens zich af: kunnen die kinderen nu niet tegelijkertijd ziek zijn?

  Neergekrabbeld door Karel.

In de crêche vandaag zat Kobe op z’n gemak te spelen terwijl ik Lore’s gerief verzamelde om naar huis te gaan. Lore stapte op dat moment gewoon een beetje vrolijk rond en hield het spelletje van grote broer in de gaten. Plots kruipt vanachter Kobe een meisje naar hem toe, met bijnaam ‘de schrik van de crêche’ (al lachend gezegd uiteraard), omdat zij zich altijd aan andere kindjes rechttrekt en nogal eens een ander kindje durft pijn te doen.
Ze trekt zich plots recht aan Kobe en probeert zijn muts af te pakken. Kobe reageert nogal verschrikt van de aanval en begint met twee handen aan zijn muts te trekken en ‘neeeeeee’ te roepen.
Gelukkig was daar onze heldin: Lore schrikt van het tafereel, laat vallen waarmee ze bezig is, springt erop af, begint mee aan zijn muts te trekken, begint te roepen naar het meisje en er naar te slaan. Tot het meisje losliet. En onze Kobe zijn kluts een beetje kwijt was. Waarna ze geprobeerd heeft om haar broer te troosten.

Onze grote held met een klein hartje. En onze flinke meid
(allee ja, slaan is natuurlijk niet flink, maar kom, het was heldhaftig)

  Neergekrabbeld door Eveline.

Kobe gisteren in de badkamer:

Kobe: “Mama, ik wou dat ik een mens was.”
Mama: “Kobe, je bent toch een mens?”
Kobe: “Neen, ik ben een jongetje. Papa en mama zijn een mens. Een mens is groot. Ik wil ook groot zijn.”
Mama: “En waarom wil je dan groot zijn?”
Kobe: “Dan kan ik Loreke zeggen wat ze moet doen en als ze stout is, dan kan ik ze in de hoek zetten.”

Aha. Juist ja. Zuslief was inderdaad op dat moment zijn speelgoed in het bad “kapot” aan het maken: ze was zijn blokjes uiteen aan het trekken…

Onze kleine mensjes toch

  Neergekrabbeld door Eveline.