Uit het mondje van ons Lore komt momenteel ongeveer 10 keer per minuut: ‘dat?’ en dan wijst ze met haar vingertje naar alles wat in haar omgeving te zien is. Maar vooral wil ze het dan ook in haar handjes krijgen: de afstandsbediening, de babyfoon, de muis van de computer, de gsm, een glas gevuld met fruitsap, enz enz. Niet altijd even ideaal om in haar handjes te stoppen natuurlijk 
. Ze is echter héél moeilijk af te leiden en ze weet héél goed wat ze wil. Een doorzettertje. Ze zou zelfs op de tafel kruipen om zélf te pakken wat ze niet krijgt van ons…
Uit de mond van onze Kobe komen steeds vaker prachtige kinderuitspraken. Of hoe je de wereld toch weer anders gaat bekijken!
‘Er zit een miertje in mijn mond’ = er zit een haartje in zijn mond en het ambeteert hem serieus
‘Mama kan mij niet dragen, Kobe is véél te zwaar. Papa kan dat wel, papa is sterk.’ (deze morgen nog gehoord…)
‘Oei, mama, heb je je pijn gedaan? Heb je band aan? (= verband)‘. Deze uitspraak kwam deze morgen bij het zien van mijn nylonkousen!!! Een beetje later gevolgd door: ‘de boterham zal je een kusje geven’… aja, want de boterham was een lieve krokodil. En lieve krokodillen geven graag kusjes. Uiteraard. Feeërieke kinderlogica.
‘Ik heb een dikke buil gebotst op mijn buik’ (na een valpartijtje)
‘De zon is blij vandaag’ (de zon schijnt fel)
Als reactie op mijn ‘Kobe, je bent heel flink hoor’: ‘Neen, ik ben een stouterik, een stouterik, een stouterik…’ en hij begint te dansen en te lachen… euh, ik zeg wel eens dat hij stout is, maar het woord ‘stouterik’ moet hij toch op school opgepikt hebben.
In het thema van stouterik: ‘Juf Chris was een beetje boos op Kobe. Kobe heeft speelgoed gepakt van Kaatje. Dat is niet zo flink van Kobe.’ Als hij het zelf al weet .
In een dierenboek: Mama tegen Kobe: Dat is een kameleon. Kobe tegen mama: ‘Neeeeeeeeeeen, mama toch, dat is een Hagedis! Je was het vergeten!’
Maar misschien nog de beste van allemaal: vorige week gingen papa en Kobe eventjes naar de frituur. De frituur hing vol Halloweenversieringen – doodshoofden en heksen met witte gezichten en zwarte strepen. Waarop Kobe vraagt: ‘Wat is dat?’ en papa antwoordt: ‘Dat is voor Halloween!’
Even later ziet Kobe vanop straat een gothic-koppeltje aankomen: een jongen en een meisje met behoorlijk wat zwarte en witte schmink, en de nodige piercings en oorbellen en bijhorende kledij. Waarop Kobe hevig begint te wijzen en zegt: ‘Kijk! Halloween!’
Gelukkig niet hoorbaar voor het koppel in kwestie…
Eigenlijk zou ik moeten rondlopen met een boekje om al zijn uitspraken te noteren, ik denk dat mijn pen vlug leeg zou zijn…
