Kijk eens wat een flinke kindjes samen!

Echt ‘zitten’ kan je het nog niet noemen, want van zodra ze iets interessants ziet (de hele tijd dus), dat net buiten haar bereik ligt, gaat ze ernaar grijpen en valt ze om. Maar toch zijn we weer een hele stap verder. Liggen vindt ze namelijk al een tijdje niet leuk meer en kruipen lukt natuurlijk nog niet zo goed. En al die speeltjes liggen altijd net ietsje te ver weg en als dat niet het geval is, dan smijt ze ze wel weg. En dan roepen roepen roepen!

Nu gaat er een hele nieuwe wereld open voor ons Lore, de wereld van het speelgoed van Kobe! Waw! Met alle gevolgen van dien natuurlijk, voor het eerst komen ze in elkaars vaarwater terecht.

Kobe wil zijn speelgoed nog niet al te graag delen, al hangt het er van af waarover het gaat natuurlijk. Als het iets boeiends is, dan is ‘Lore daar nog veel te klein voor!’ en ‘… is van Kobe, niet van Lore’. Als Kobe iets afpakt van Lore, dan durft ze al eens haar lipje te zetten voor een krokodillentraantjesconcert.

Gelukkig gaat alles geleidelijk en is ons Lore nog héél snel afgeleid…

En hoe gaat het nog met ons Lore?

Goed! Ze blijft zitten met een snotvalling, maar dat is dan ook het enige waar ze last van heeft. Voor de rest hebben we hier een actieve meid van 4,5 maand die goed groentenpap eet, veel speelt, zeer actief is, genoeg slaapt ook, en de hele dag vrolijk kraait.

Vandaag is ze door de kinderarts nog eens gemeten en gewogen, en ze blijft mooi haar percentiel 75 volgen: 7,150 kilo en 67 centimeter. Maar de kinderarts was vooral onder de indruk van haar beweeglijkheid en activiteit: ze heeft gekropen op zijn onderzoekstafel, en ze heeft heel de papieren overlegger aan flarden gescheurd

Ondertussen zijn we ook druk bezig met onze bedankkaartjes. We zijn daar heel laat mee aan, maar de afgelopen maanden zijn hier dan ook niet echt eenvoudig geweest. Onderstaande foto prijkt op die kaartjes:

Helaas zijn de kaartjes nog làng niet allemaal de deur uit – hopelijk lukt dat dit weekend. Maar in ieder geval wilden we de foto hier al even posten voor ze een jaar ouder is

En tenslotte – onze meid haar toekomst is verzekerd. Als Wiske van de gelijknamige strips ooit met pensioen wil gaan, staat haar opvolger al te trappelen om over te nemen. Of toch zeker voor wat betreft het laatste prentje:

Yes, de serie geannuleerde vakanties is doorbroken.

In de afgelopen 2 jaar hebben wij ongeveer systematisch alle geplande weekendjes, vakantietjes en tripjes met de kindjes en met vrienden moeten schrappen. Ofwel waren de kindjes van de vrienden ziek, ofwel waren onze kindjes ziek, ofwel waren we aan het verbouwen, ofwel was Eveline ziek, ofwel was Eveline vreselijk zwanger. Keer op keer moesten we afzeggen en annuleren en alle pret missen.

Maar dat is gedaan, want we hebben de vloek vorige week succesvol doorbroken! We zijn op vakantie geweest met vrienden en onze 4 kids, en we hebben ons alle acht geweldig geamuseerd. Het was vooral schitterend om te zien hoe onze Kobe (2,5 jaar) een geweldige partner in crime gevonden had in Rune (4 jaar), en hoe die elkaar dus voortdurend op sleeptouw namen.

Na ons tripje had Kobe het over “zijn broers” als hij het over Rune en Imre had.

Foto’s zijn er niet veel getrokken, daarvoor waren we veel te druk bezig met te genieten. Maar allee, er zijn toch een paar kiekjes van in de ‘Drakenwereld’…

En ‘s avonds zaten de kindjes uitgeteld voor de tv pc.

Wat een heerlijke vakantie!

Nog!

Vier beeldjes zeggen meer dan vierduizend woorden

Het mooie weer is er, de zon schijnt en de ramen… tjah, die zijn een hele winter niet echt gekuist. Het resultaat laat zich raden. Mijn twee kindjes waren braaf dus ik dacht, ik begin de veranda-ramen te kuisen. Waar ik echter geen rekening mee gehouden heb, is het enthousiasme van Kobe die óók een ‘pons’ (= spons) en emmer wou en ook een ‘tekkertje’ (=trekkertje). Bon, wie mijn ramen nu ziet, moet vooral niet op het resultaat letten dat zich tussen de 80 en 120 cm van de grond bevindt…

En daar stopt het grote-mensen-gedrag van onze Kobe niet. Hij hoorde me deze morgen zeggen dat ik nog eens naar de dokter moest bellen. En plots was zijn auto ziek. Met de volgende prachtige commentaar:

‘Oei auto is ziek’

‘Daar komt dokter Kobe’

‘Eerst oortjes kijke – dan mondje kijken – dan neusje kijken’ (de koplampen, het stuur en de wielen werden grondig bestudeerd met een plastiek lepeltje)

‘Nu buik luisteren’ (hij hangt zich helemaal over zijn auto om met zijn oor te luisteren)

‘Mama, auto heeft siroopje nodig’

Onze enthousiasteling deed vervolgens een véél te energieke poging om de medicijnenschuif open te krijgen. Hij kan er welliswaar niet bij, maar ik heb hem toch heel nadrukkelijk gezegd dat dat mama’s schuif is en dat de auto een siroopje uit de keuken mocht hebben. Hij was uiteindelijk content met een mooie grote lepel om de auto te genezen.

En om helemaal absurd te doen: ik moest vervolgens de ‘nagels’ van de auto knippen! Ik geef toe dat ik me op dat moment écht niet meer kon inhouden van lachen… De wielen zijn dus netjes geknipt.

Ondertussen mocht ons Lore voor het eerst genieten van een groentepapje. De eerste keer was alvast een grandioos succes, het mag gezegd. Ik heb het resultaat gewogen en ze heeft vrij vlotjes 55 gram worteltjespuree naar binnengewerkt. En de schade bleef beperkt tot een oranje mond, neus en handjes. De eerste 5 happen wist ze niet wat ze met het spul aanmoest, maar daarna ging het mondje wijd open en pruttelde ze bijna niets terug. Op een bepaald moment heeft ze zelfs de lepel uit mijn hand gegritst om zélf in haar mond te steken. Euhm, Loreke, de ‘ikke-doen’ periode komt normaal gezien pas vanaf 1,5 jaar…

Eens zien wat morgen zal geven! Misschien dat de worteltjespap haar extra energie geeft, want ze is momenteel een dappere poging aan het ondernemen om haar eigen voet op te eten…

Zàlig.

We mogen het trouwe lezerspubliek niet verwaarlozen!

Tijdens het ziekenhuisverblijf van onze Lore – ondertussen al een vijf dagen achter ons – verscheen hier elke dag een statusupdate, en lag het aantal bezoekers hoger dan ooit. Bedankt dus voor alle meeleven en alle steun die we kregen!

Maar natuurlijk zijn jullie nieuwsgierig hoe ons gezinnetje het nu stelt, na de hele ziekenhuisepisode. Wel, ik kan u zeggen “goed”, maar een beeld zegt meer dan duizend woorden:

Onze lieve meid heeft serieus moeten recupereren van haar ziekenhuisverhaal. Ze was meer dan 600 gram afgevallen, en dronk nauwelijks nog iets. Ze zag mager, bleekjes en sufjes.

Ondertussen zie je op de foto een vrolijke, blozende meid met opnieuw een voller gezicht. Loreke is heel gelukkig om thuis te zijn, drinkt weer heel flink rond de 800-900 ml melk op een dag, geeft nauwelijks nog over, slaapt goed, en haar diarree is ook stilaan onder controle. En ook onze Kobe is blij dat zijn zusje terug is, en loopt hier vrolijk door het huis.

Ze is nu echt wel volledig genezen, en nu moet ze terug op krachten komen voor ze terug naar de onthaalmoeder mag. Als alles goed gaat, is dat over een weekje. Dus nog een weekje sukkelen met verlof en opvang, en dan back to normal.

Alleen zal ons Loreke moeten leren om weer een beetje zelfstandig te spelen. Want ze heeft de afgelopen weken uiteraard héél veel aandacht gekregen, en ze is daar ondertussen héél goed aan gewend geraakt

Kwart voor zes. Ik stap in Dendermonde uit de trein, plooi mijn fiets open, en vertrek, richting onze garage. Ik stal mijn fiets, en ik haast me naar onthaalmoeder Rita. Kobe komt op mij afgelopen en springt mij in de armen: “Papa! Papa!”

Hand in hand gaan papa en zoon naar huis, terwijl Kobe vrolijk tatert en over zijn dag vertelt. We komen thuis, en Kobe houdt zijn vingertje bij zijn oortje en zegt “O! Looje!”

En inderdaad, uit de living komt het vertrouwde ik-heb-honger-en-ik-wil-een-flesje-gehuil van mijn dochter. Eveline is net haar pamper aan het verversen. We wisselen kinderen – zij begroet Kobe hartelijk, en ik neem mijn dochtertje stevig vast, om ze niet meer los te laten. Ze nestelt zich in mijn armen.

Eveline warmt samen met Kobe haar flesje op, en smakelijk drinkt ze het in één teug uit vanop mijn schoot. Ze lacht voldaan en begint wat te tateren. Ik loop er een kwartiertje mee rond, ze laat een paar boertjes, en ze is intens content om weer thuis te zijn. Ook onze Kobe loopt er opvallend vrolijk bij. Hij zal het met zoveel woorden niet zeggen, maar hij heeft zijn zusje gemist en is dolblij dat ze terug is.

Om haar thuiskomst te vieren ga ik samen met mijn zoon vlug even naar de frituur op de hoek, en we kopen een groot pak friet en een portie “kippefrietjes” (Chix Fingers). We snellen vlug huiswaarts, en we smullen en smikkelen, terwijl Lore in de babysit alles bekijkt, en vrolijk lacht.

Perfecter dan dit hoeft het niet. Wat ben ik dankbaar en gelukkig dat mijn dochter gezond en wel terug thuis is.

Daarnet kreeg ik een telefoontje van Eveline in het ziekenhuis, met totaal onverwacht nieuws: Lore mag vandaag naar huis!

Het is plots heel snel aan het gaan met onze kleine meid. Na haar duidelijke verbetering van gisteren, is ze zich vandaag helemaal aan het herpakken, drinkt ze flink, en is ze ook weer met haar “ontwikkeling” begonnen: ze drinkt, ze speelt flink, ze brabbelt, én… ze heeft zich voor het eerst omgerold, van haar buikje naar haar rugje.

De kinderarts was heel tevreden en zag voorlopig geen reden om haar nog in het ziekenhuis te houden, dus geheel tegen de verwachtingen in mag ons kleine meisje vandaag, na 10 dagen ziekenhuis, weer naar haar vertrouwde park, haar wieg, haar nieuwe bedje, en vooral: naar haar grote broer die haar zo gemist heeft.

Ik was er zo op ingesteld dat ik vannacht nog een nachtje mocht kamperen in het ziekenhuis, maar ik ben er eerlijk gezegd niet rouwig over dat dàt nu anders uitdraait…

We moeten voorzichtig blijven in onze uitspraken, maar onze Lore heeft een goede dag achter de rug. Het lijkt erop dat ze verder op de ingeslagen weg van het herstel gaat.

Het belangrijkste nieuws: ze drinkt. En ze houdt het binnen. Ze heeft vandaag vier flesjes onverdunde melk gedronken – een vijfde volgt straks nog – en op 2 kleine kwakjes na heeft ze alles netjes binnengehouden. Ze zorgt dus weer zelf voor haar voeding, hoera!

Dat wil zeggen dat de vreselijke maagsonde vandaag ook verwijderd is, en de wondjes op haar gezichtje de kans krijgen om te herstellen.

Ze was ook heel lief en best wel vrolijk vandaag. Buiten het feit dat ze slaapt, begint ze zich weer redelijk normaal te gedragen. Als ze zo verder doet, is de kans groot dat ze woensdag naar huis mag. Maar nogmaals, we blijven héél voorzichtig in onze uitspraken…

En dan begint de lange periode van het herstel… Want het stopt natuurlijk niet bij het ontslag uit het ziekenhuis. Ze zal 11 dagen in het ziekenhuis gelegen hebben, en in die periode heeft haar ontwikkeling volledig stilgestaan, en is ze meer dan 600 gram afgevallen, wat voor een kind van drie maand gigantisch veel is. Haar weerstand is dus nul komma nul, en ze zal de nodige weken nodig hebben om weer op krachten te komen. Bovendien zijn nog niet alle problemen van de baan: haar diarree is nog niet weg, en ze heeft ook nog last van slijmpjes.

Ze volgende week terugsturen naar de onthaalmoeder, zou vragen om problemen zijn – ze zou binnen de kortste keren alles netjes oppikken wat daar rondzweeft aan vieze beestjes. Dus we gaan moeten zien dat we nog enkele weken kunnen overbruggen. Hoe we dat praktisch gaan doen, zijn zorgen voor later…

Onze eerste zorg nu: Lore die geneest. En de toestand thuis normaliseren, zodat onze Kobe ook zijn kluts wat terugvindt.

Hopelijk heel snel. Maar niet sneller dan nodig is.