Niet veel nieuws te melden vandaag van het Lorefront. Het was dan ook min of meer een rustdag, vooral voor Lore dan.

Na de laatste poging van gisterenavond om toch nog maar eens een flesje te geven, die onmiddellijk in een uitgebraakt flesje geresulteerd heeft, is er beslist om te wachten tot morgen (zondag) vooraleer nog eens een flesje te geven. Vandaag stond er dus enkel aërosollen, slapen, wenen en een beetje spelen op het programma.

Lore is de hele dag vrij ongelukkig geweest. Ze heeft veel geslapen, maar had daarbij haar tut heel fel nodig – zodra ze die in een van de talrijke hoestbuien verloor, werd ze vrij hysterisch, waardoor haar hartslag de hoogte inging, en er een alarm begon te biepen, waarvan ze nog hysterischer werd.

Haar voeding heeft Lore vandaag nog via haar maagsonde gekregen. Via diezelfde sonde heeft ze nu ook een middel tegen de diarree gekregen – hopelijk verlost haar dat na zes dagen eindelijk eens van die aanhoudende reeks kakbroeken.

Tussendoor zijn er gelukkig ook enkele momentjes van vreugde geweest, ze heeft zelfs even zitten schaterlachen. Maar het is voor ons Lore ook genoeg geweest. Maar ja, status-quo-dagen doen de boel natuurlijk niet echt vooruit gaan.

We geloven er ondertussen al niet meer in dat ze maandag naar huis zal mogen. Doe daar nog maar een paar daagjes bij.

Dag per dag. Dag per dag.

De avond gaat in, en bibi heeft weer post gevat aan het ziekenbed van dochterlief. Ze ligt hier momenteel als een blok te slapen, met een maagsonde die via haar neus naar binnen gaat, en een E.T-phone-home-saturatiemeterlampje aan haar duim (wie het kent, weet wat ik bedoel).

Hopelijk heeft ze een betere nacht dan vorige nacht, toen Eveline geen oog heeft moeten dichtdoen omdat alles vreselijk fout aan het lopen was, en het slijm uit haar maag moest gezogen worden, en er een half uur vruchteloos geprobeerd is om een baxter te steken, en si en la. En ik zeg dat eigenlijk niet alleen voor mijn eigen nachtrust, maar vooral voor die van Lore, zodat ze wat kan recupereren. Ze is ondertussen stilaan een halve kilo afgevallen, ze heeft alle slaap nodig die ze kan krijgen.

Maar genoeg over Lore of over ons, want we zouden de kroonprins van het gezin dreigen te vergeten: onze Kobe! Dit is uiteindelijk ook zíjn blog. Hoe gaat het nog met onze flinke vent?

Goed eigenlijk, al is hij zijn kluts wel wat kwijt rond de hele situatie. Hij weet dat zijn zus in het ziekenhuis ligt, en hij legt daarbij direct een associatie met november, toen Eveline en Lore ook in het ziekenhuis lagen, wegens de geboorte van onze meid. Zo spreekt hij continu over “baby’tje” als het gaat over Lore in de ziekenhuiscontext, en verwacht hij ook dat we op bezoek gaan gaan en dat er dan allerlei cadeautjes voor hem gaan zijn ook…

Helaas mag onze vent niet op bezoek bij zijn zusje. Andere kindjes in de buurt van onze Lore laten komen, is voorlopig niet verstandig, zowel voor ons Lore als voor die andere kindjes. Dus moeten we zijn 10 keer “strakjes ziekenhuis” op een dag beantwoorden met “neen Kobeke, dat gaat niet”. Hij mist zijn zusje wel, de lieverd.

Hij mist zijn papa en mama ook, want doordat wij continu permanentie houden bij ons Lore, ziet hij ons zelden tesamen. Gelukkig kan dat af en toe wel nog, als bv. onze ouders bij Lore zijn.

Natuurlijk, een peuter van 2,5 zou geen peuter zijn als hij de situatie niet op zijn minst wat zou uitbuiten. Hij voelt duidelijk genoeg dat de situatie momenteel zeer abnormaal is, en doet dus zijn uiterste best om alles wat meer te rekken, en om overal wat meer voordeel uit te halen. En als alles al zo moeilijk is, dan is het nog moeilijker om je zoon op zo’n momenten continu tegen te spreken. De lieve sloeber.

Neen, we moeten het zeggen zoals het is: we hebben geluk dat Kobe het allemaal zo goed en zo flink oppakt. We hadden ergere scenes kunnen hebben…

Jammer genoeg moeten we nu nog een heel weekend overbruggen met zus in het ziekenhuis, maar voor we het weten is dat ook weer gepasseerd, en kan Kobe weer naar tante Rita. En hopelijk is zus dan maandagavond terug thuis eh…

Bedankt voor alle steunbetuigingen die we langs alle kanten krijgen.

Lores plotse grote achteruitgang van vannacht blijkt niet rechtstreeks de schuld te zijn van het beest dat haar in het begin van de week geveld heeft, maar van een zware, diepzittende bronchitis die ons dutske er ondertussen heeft bijgekweekt. Onrechtstreeks is dat natuurlijk wel het gevolg van het beest. Lelijk beest!

Omdat ze opnieuw niet genoeg vocht kan binnenhouden en omdat haar diarree nog steeds niet gestopt is, is ze opnieuw aan het uitdrogen. Ze is daarbij zover gevorderd dat haar aders het steken van een baxter niet meer toelaten.

Ze krijgt nu ORS via een maagsonde, en haar aerosol-medicatie wordt verhoogd. De dikste slijmen zijn stofzuigergewijs uit haar gezogen. En nu wachten tot ze weer melk kan binnenhouden.

We gingen normaal gezien dit weekend met een boel kindjes op plezant koorweekend gaan, maar het wordt hospi-weekend; we moeten er niet op rekenen om vóór maandagavond uit het ziekenhuis weg te zijn…

Ai ai ai toch.

Vergeet alle hoopvolle berichten over Lore haar verbeterde toestand. Ze is vannacht compleet terug naar af gegaan, en ligt nu aan nog meer buisjes en draadjes dan voorheen.

Later meer nieuws. Hopelijk beter nieuws.

De bezoekersaantallen van deze site liggen momenteel vrij hoog, dus u zit duidelijk massaal te wachten op nieuws over onze Lore. En da’s leuk. In alle miserie voelen we ons eigenlijk echt wel gesteund door familie en vrienden.

Vandaag is ons Loreke verder stapje voor stapje vooruit gegaan. Ze drinkt nog steeds niet fantastisch, maar ze houdt het wel binnen, en da’s het belangrijkste. Deze middag is haar baxter dan ook afgekoppeld, en nu is het even afwachten hoe ze het verder gaat doen. De plasbroeken worden angstvallig in de gaten gehouden.

Lukt het zonder baxter, en gaat ze morgen verder op de ingeslagen weg, dan is er een goede kans dat ze morgenmiddag ontslagen wordt, wat héél fijn zou zijn, want dan moeten we het weekend niet in het ziekenhuis overbruggen. Maar we wachten af, “nen dag met te keer”.

Ondertussen is onze meid een fanclub bijeen aan het sprokkelen onder de verpleegsters. Onze Lore is de rustige, goedlachse baby van de afdeling, en iedereen wil een lachje of een “arreuuuu” komen stelen bij haar. Haar broer de casanova mag zeker zijn: zijn zus zal niet moeten onderdoen voor zijn charmes, ze kan er ook wat van!

En nu gaan we de nacht in, terwijl ze in plaats van aan de baxter aan het zuurstofsaturatiemachien ligt. Hopen op een rustige nacht en een goede vrijdag…

En hier zitten we weer. Na een zware werkdag heeft Eveline haar mama afgewisseld aan het ziekenbed van onze dochter, en nu heb ik na mijn werkdag mijn oververmoeide vrouwtje afgewisseld. Eveline heeft de vorige nacht gedaan, deze nacht is voor mij. Morgenochtend lost mijn ma mij af, en trek ik weer werkwaarts. ‘t Is een héél geregel, maar het werkt wel

Maar u wil natuurlijk weten hoe het met Lore is. Ewel, sinds vandaag is er eindelijk wat beterschap. Tot gisteren ging het eigenlijk alleen maar bergaf, en begon ons Loreke op de koop toe nog koorts te krijgen, maar vandaag was ze een vrolijke meid, en vooral: heeft ze flesjes gedronken zonder over te geven. Ze drinkt nog niet veel, maar ze drinkt. En voor de rest geeft ze af en toe een slijmprop over, slaapt ze nog enorm veel, en doet ze nog veel te veel diarreebroeken op een dag. Dus we zijn er nog lang niet, maar we zijn op zijn minst de goede richting aan het uitgaan…

Nu afwachten wat de nacht brengt, en hoe de komende dagen gaan verlopen. En hopelijk mogen we dan tegen het weekend terug huiswaarts…

Het beest dat ons dochter ambeteert, heeft een naam gekregen. Een ‘adenovirus’, zegt dokter Piet.

Toen we zondag naar de spoed trokken, hebben we een staaltje van haar stoelgang meegenomen, en na enig aandringen hebben ze dat naar het lab gestuurd. Dat blijkt nu nuttig geweest te zijn, want daarin hebben ze dus dat bewuste adenovirus gevonden, en dat verklaart ook de symptomen: loopneus, hoest, diarree, maagproblemen, …

Maar ze hadden het niet herkend bij haar. Want het is blijkbaar een enorm besmettelijk maar ook zwaar virus, waar een kind van drie maanden normaal gezien hoge koorts van doet. Ons Lore bleef tot nu toe haar vrolijke zelf, maar vandaag heeft ze een wat ongelukkige dag achter de rug, waar ze flirt met de 38 graden.

Nog niet direct beterschap dus. Ze drinkt al flesjes, maar ze geeft ze bijna systematisch over. En ze blijft een groot aantal kakbroeken op een dag hebben. Dus ze blijft nog de nodige dagen aan de baxter liggen, en ondertussen krijgt ze driemaal daags een aërosol, krijgt ze neusdruppels, en hier en daar nog wat medicijntjes.

En ondertussen waken wij. En doen we ons best om alles geregeld te krijgen, zodat we ons huishouden en ons werk ook nog wat gedaan krijgen tussendoor. En hopen dat onze Kobe het niet pakt. En hopen dat er binnenkort wat beterschap komt.

Gelukkig is er op zo’n moment de familie en de vrienden…

Bwaff, voor ‘t moment niet echt veel leuk nieuws te melden over Lore. Het zag er vandaag goed uit, ze dronk weer, maar ze heeft drie van de vier flessen overgegeven, ze blijft stoelgang maken en ze weigert sinds vanavond weer haar fles. We zijn voorlopig nog niet weg uit het ziekenhuis dus.

Geen zin om er hier verder nog iets over te schrijven dus. Laten we de positieve noot er dan maar inhouden met een leuke foto. Lore vindt het geweldig bizar dat er plots buisjes uit haar hand komen…

Kijk eens wie er hier vredig naast mij ligt te slapen?

Jammer genoeg is dit geen vredig tafereeltje van het thuisfront, maar wel een foto van Lore in een ziekenhuisbedje, met een baxter aan haar hand.

Geen zorgen, alles is onder controle ondertussen. Onze Lore is halfweg vorige week slecht beginnen drinken. Waar ze normaal meer dan een liter melk per dag binnen heeft, begon dat langzaamaan te minderen, met een orgelpunt op zondag: nul komma nul. Lore weigerde gisteren elke fles, en bij elke poging begon ze hysterischer te krijsen. Probleem was dat ze geen vocht binnenkreeg, en ondertussen wel vocht verloor, door overgeven en diarree.

De rampverhalen over gedehydrateerde baby’tjes kennende, zijn we dus naar de spoed getrokken om onze meid te laten onderzoeken, en het resultaat is dat ze nu dus een een baxter ligt, om voldoende vocht en suiker binnen te krijgen.

Onze meid is superflink. Ze ondergaat het allemaal heel rustig, en slaapt lekker veel in haar ziekenhuisbedje. De oorzaak? Vermoedelijk een of ander buikgriepvirusje…

Ondertussen is ze al weer aan het drinken geslagen. Ze heeft vandaag reeds drie flessen gedronken, waarvan ze de eerste twee helaas weer overgegeven heeft. Maar de derde heeft ze dus binnengehouden, hoera!

Als ze nu de rest van de dag flink drinkt, ziet het er naar uit dat ze morgen naar huis mag. In tussentijd houd ik de wacht, en doe ik mijn best om haar te entertainen. Vanavond shiftwissel, dan komt Eveline hier op het vreselijke ouderbed slapen. *gaaaap*

We houden jullie uiteraard op de hoogte…

Vandaag is het een belangrijke dag!

Ons Lore, die is morgen 3 maand. En gevlogen dat die 3 maanden hebben! En een flinke meid dat we hebben. Ze slaapt al weken aan een stuk flink door ‘s nachts, en overdag kan ze heel goed haar plan trekken in haar eentje.

Vandaag is het ook de eerste werkdag van Eveline, na héél, héél lang. Mocht u het al vergeten zijn: Eveline heeft een hel van een zwangerschap gehad, en is thuis geweest van in het voorjaar. Dus vandaag de eerste werkdag na heel lang – benieuwd wat dat gaat geven.

Over onze eerste ochtendspits in de nieuwe situatie zijn we alvast zeer tevreden. Mama om 6 uur op, papa een kwartier later, ondertussen kreeg Lore haar flesje, tegen 6.25h Kobe uit zijn bedje, en die heeft flink melkje gedronken, potje gegaan, kleertjes aan, boterhammetje gegeten, en tegen 7 uur lag Lore in de koets en stond Kobe met zijn jasje klaar om samen met papa en zus naar tante Rita – de onthaalmoeder – te gaan. Kobe was daarbij heel flink, maar hij ziet zijn zusje dan ook zéér graag. Kijk maar naar de fotootjes van vorige week:

Tegen 7.18 u. stond ik stipt op het perron van het station in Dendermonde. Om dan te merken dat mijn trein afgeschaft is. Ach ja…

O ja, en gisteren was het exact één jaar geleden dat we verhuisd zijn naar ons nieuwe huisje. En we wonen er nog altijd zeer graag!