Vandaag was het rustig toen ik Kobe ging halen en had ik de gelegenheid om eventjes mijn licht op te steken bij de juf, hoe onze Kobe het ervan af bracht in de nieuwe groep. Blijkbaar is hij – zoals gewoonlijk – heel enthousiast, maar ook gemakkelijk uit zijn lood te slaan. Hij is wat onzeker, maar ze heeft hem in de gaten en als ze snel reageert, dan is de glimlach direct terug. En deze middag was hij al met nieuwe vriendjes aan het spelen. Dat komt goed dus.

Zalig om je kind graag naar school te zien gaan…

Ondertussen heeft ons Lore weer iets nieuws verzonnen. Als ze stout is, dan zet ze – nadat ze onder haar voeten heeft gekregen – haar boos gezicht op (dat kan ze goed). Dan gaat ze aan tafel zitten, met een boos gezicht en haar hoofd gesteund in haar beide handen met ellebogen op de tafel. ‘Mokken’. Blijf maar eens serieus tijdens de preek (op maat van een tweejarige natuurlijk) als je ze zo ziet zitten…

  Neergekrabbeld door Eveline.

Okee, wat hebben we vandaag geleerd?

1. Indien mogelijk niet te laat komen, tenzij er andere mama’s ook ‘te laat’ zijn .

2. Vanaf volgende week mag hij de vrijdag volle dagen gaan. Zeker als ik zie dat hij hier thuis op z’n gemakje aan het spelen is en geen greintje moe is… en hij bovendien eigenlijk wel graag op school is bij de andere kindjes!

3. Een kind kan toch behoooooorlijk snel z’n mama een schuldgevoel aanpraten… en dat voor letterlijk 1 minuut te laat (!!!!).

Oeps.

  Neergekrabbeld door Eveline.

Ondertussen heeft ons Lore de eerste drie dagen crêche achter de rug en het is een succes! Enkel op maandag heeft ze even geweend toen ik vertrok, maar de rest van de dag niets meer en de afgelopen 2 ochtenden heeft ze zelfs niet meer geweend! Ook is ze er duidelijk volkomen op haar gemak, ik krijg ze bijna niet mee naar huis ‘s avonds (en grote broer ook niet, die zich smijt op al het onbekende speelgoed natuurlijk…). Het is een plezier om die twee bezig te zien!

  Neergekrabbeld door Eveline.

Kobe is bekaf van zijn school-ervaringen. Het is natuurlijk wel super hoe hij na een dagje school zijn hele dag herbeleeft. Je hoort hem dan zachtjes tijdens het spelen thuis zingen van Jules (goedemooooorgen Jules en zo) en je hoort hem dan mompelen: nu krijgen jullie allemaal een naampje op je pull, jij bent Kobe… Zo weten we echt wat er in de klas gebeurt. Tegen dat de avond valt, is hij echter een wrak. Het grootste deel van het afgelopen weekend heeft hij dan ook geslapen. Benieuwd hoe lang hij nog zo uitgeteld zal zijn van een dag zonder slaap.

Lore is aan de andere kant niet in slaap te krijgen (of te houden ‘s nachts), hoewel ze ‘s avonds doodmoe en hangerig is. Iedere avond is ze bijna niet in bed te krijgen: wenen, rechtkruipen, brullen (en Kobe wakker brullen), ‘s nachts wordt ze om de haverklap wakker (tuutje, knuffel, in extremis zelfs melk) en ‘s morgens, ja ‘s morgens slaapt ze best wel . Nachtraafje? Laten we zeggen dat we alle trukken van de foor aan het proberen zijn…

Ook zij heeft vandaag weer een mijlpaaltje genomen: drie stapjes zonder steun of handje!

1 ding is zeker: het is SUPER om thuis te komen en twee kinderen enthousiast op je te zien aflopen / -kruipen om je een dikke knuffel en zoen te geven en te beginnen babbelen / brabbelen hoe leuk de dag wel geweest was. Daar kikkert een mens al eens van op na een zware dag op het werk (beter dan royco minute soup!)

  Neergekrabbeld door Eveline.

Onze Kobe was al van ‘s morgens vroeg door het dolle heen, “joepie, naar juf Eva”, hij wist zich geen blijf met zichzelf van vreugde.
Dansen, zingen, springen, joepie-jee-en, … Ik heb nog nooit zo’n vlotte ochtendspits met Kobe meegemaakt. Eenmaal aan de school werd de vreugde zowaar nog groter.

Enkele citaten:

“Straks gaat de bel en dan komt jufffffffffffff EEEEEVAAAAA”

“Kijk, daar is Arthur en Nora en Mies en Frauke en Oliver en en en…”

“Mama, zoveel kiendjes (= kindjes )!”

“Ik ga veeeeeel spelen: op de trein (er staat een speeltrein op de speelplaats) en in de klas en met de vele kiendjes.”

Toen ging de bel en het scheelde niet veel of onze Kobe gaf de juf een dikke-dikke knuffel. Alle ouders mochten mee naar het klasje om de kindjes te helpen met het kiezen van hun symbooltje aan de kleerhanger in de gang en om ze voor het eerst naar hun nieuwe klas te begeleiden.
Kobe had supersnel gekozen: een koe. Kobe zal dit jaar dus gekenmerkt worden door het tekeningetje van de koe. Beuh!

Hij spurtte daarna de klas binnen om te spelen en op mijn vraag of mama niet nog een kusje kreeg, kreeg ik doodleuk te horen:

“Maar mama, ik heb daar geen tijd voor!”

Ik heb toch mijn kusje nog gekregen hoor . En ik was zo fier als een gieter om te zien hoe flink hij direct begon te spelen, alsof hij er al elke dag van zijn leventje gaat.

Op de middag gisteren, vanmorgen en vanmiddag bleef hij even enthousiast. Hij was natuurlijk wel stikkapot van vermoeidheid. Maar hij kreeg direct een dikke pluim van de juf: ‘zo’n flinke jongen’.

Als kers op de taart: Kobe gaat nu al twee avonden heel vlotjes slapen,
aja, want hij moet uitgeslapen zijn om naar school te kunnen .

Zalig…

  Neergekrabbeld door Eveline.

Dat de juffen rondlopen met een digitaal kodakske, en fotootjes trekken van de kindjes, en die achteraf ook doorsturen naar de ouders. Je hoort soms ouders van kleuters zeggen “ik zou wel eens een vliegje willen zijn dat in de klas aan het meekijken is”. Wel – die foto’s geven ons de kans om even vlieg te spelen.

Vlieg even met ons mee door de belangrijkste sfeerbeelden van Kobes anderhalve schoolmaand. Een zes weken gevuld met plezier, vertier en pret! Onze flinke kleuter is zo snel zoooo groot geworden…

(klikken op een foto brengt je telkens naar een vergroting)

Er werd in de klas heel wat geknutseld, gekleurd en gekliederd. En de ene keer moesten ze daar al beter voor gekleed zijn dan de andere keer.

Een hoogtepunt in zijn tweede week school reeds, was de schoolreis. Een fantastische dag waar ons ventje zich te pletter geamuseerd heeft, maar waar hij op het eind van de dag ook stikkapot van was. De onderstaande foto op de bus getuigt daarvan…

En tenslotte de klasfoto. Eentje in het klasje, eentje met een groepje op schoolreis. Kobe zijn nieuwe vriendjes en vriendinnetjes, waar hij op korte tijd een fijne band mee opgebouwd heeft. Hopelijk voor de meesten: tot in september!

  Neergekrabbeld door Karel.

Dus nu zijn er twee slapende kindjes in huis.

Ja, twee, want ons Lore is ook uitgeteld: meegezeuld worden naar school, terug naar huis, naar de kinesist, terug naar huis, eten, naar school, terug naar huis: het is toch ook al een hele boterham. Vandaag was het haar eerste sessie bij de kinesist. Ze heeft al sinds de geboorte de neiging om haar hoofdje scheef te houden en dit moet zo snel mogelijk aangepak worden. Het is supergoed meegevallen. Ze is daar ondersteboven gekeerd in houdingen die ik zelf nooit zou proberen bij mijn kindje, maar zij vond het grappig. De afwijking is ook minimaal, dus na een paar sessies, zal er niets meer van te zien zijn. Gelukkig maar!

  Neergekrabbeld door Eveline.

Vrijdag: de eerste scène toen bleek dat het deze morgen niet juf Fien was maar juf Hilde, die hij nog nooit had gehad (ze komt alleen op dinsdagnamiddag en vrijdag). Onze Kobe is namelijk dól op juf Fien. Maar toen ik hem ging halen wist hij niet zeker of hij wel meeging naar huis, de enthousiasteling. En deze middag thuis wou hij niet gaan slapen, neen, hij wou terug naar school!
Ik heb hem toch maar in bed gestopt .

En ondertussen ons Lore?

Die wordt al een flinke grote meid die op school ook al goed bewonderd is. Op de eerste schooldag stonden Karel en ik Kobe even uit te wuiven voor de klas. Achter ons stond de koets met Lore. Toen we ons omdraaiden, bleek de koets omzwermd met meisjes van ongeveer 7 jaar en hun juf, die allemaal vertederd aan het brabbelen en spelen waren met ons Lore.

Ondertussen gaan de groentepapjes en de fruitpapjes vlotjes naar binnen, is ze vooral geïnteresseerd in ‘knaagbaar’ speelgoed met als topfavoriet de bijtring, slaapt ze goed overdag in haar bedje met zelfs een voorspelbaar ritme (rond 8u30 ‘s morgens en rond 12u ‘s middags), en probeert ze te kruipen maar dat lukt nog niet zo goed tot haar grote frustratie.

We doen nu een poging om boekjes te lezen met haar, maar dat lukt gewoonweg niet. Lore’s motto: ‘alles is eten’. Probeer maar eens een boekje voor te lezen, terwijl je dochter het probeert op te eten!

  Neergekrabbeld door Eveline.

Als je even erop getuige bent van een krijs-schop-stamp-sla-brul-concert van een twee-en-een-half-jarige die haar mama  niet wou loslaten en toch bij de juf moest, dan slaak je toch een innerlijke zucht van opluchting dat het allemaal toch behoorlijk vlotjes verloopt tot nu toe.

Kobe ophalen aan de schoolpoort is gewéldig leuk! Ik weet onmiddellijk alles wat hij de hele voormiddag gedaan heeft:

“OOOO dààr is mama! Mama, Kobe is héél flink ‘eweest! Heb fietsje gereden, was leuk. Cake niet lekker. Cadeautje voor juf ‘zocht. Zat water in rugzak. Liedje ‘zongen: ‘Dag Kindjes’. Niet in zandbak speelt. Het is een lieve Fien (= juf Fien).’

De reconstructie van de dag was dus: iedere dinsdag wordt er blijkbaar met de fiets gereden op de speelplaats. Zo leren de kindjes een beetje fietsen. Kobe kan het nog niet, dus het is nog op een loopfietsje, maar hij vindt het super. En het was de verjaardag van juf Fien, die cake meehad voor de kindjes. Maar ja, Kobe wou geen cake, hij at liever zijn boterhammen op (zonder korsten blijkbaar, die zaten toch nog in zijn brooddoos). Ze hebben een spelletje gespeeld om het cadeau voor juf Fien te vinden. Kobe heeft ook een leuke drinkfles met water in voor bij het tien-uurtje. En ze leren liedjes op school over feest, want dat is het thema van de week (er zijn 4 jarigen deze week!).

Conclusie: Kobe vindt de school nog steeds fantastisch.

  Neergekrabbeld door Eveline.

De boekentas staat klaar, de reservekleertjes zitten erin, de drinkfles en de boterhamdozen staan klaar, en uiteraard zijn alle relevante kleertjes en voorwerpen gelabeld.

Yup, we zijn klaar voor de eerste schooldag van onze grote vent!

  Neergekrabbeld door Karel.