Er zijn van die momenten dat het intense geluk van het ouderschap je kan overvallen.

Zoals wanneer je zoontje van vier thuiskomt van vijf dagen ziekenhuis, en hij je dochter van twee in de armen vliegt en beiden beginnen te springen, te dansen, te knuffelen en te roepen hoeveel ze van elkaar houden en hoe ze elkaar gemist hebben. Om vervolgens de living te bestormen en samen de nieuwe boekjes van de bib te verkennen en samen te spelen met het speelgoed waar ze al honderd keer mee gespeeld hebben. Ja, zelfs samen even ruzie maken is op dat moment zo mooi omdat je het gemist hebt.

Onze Kobe is terug thuis, ons gezinnetje is terug compleet. En we zijn er allemaal precies wreed content voor.

Waar Kobes toestand de laatste dagen redelijk status quo bleef, was zijn toestand vandaag dag en nacht verschil met de afgelopen dagen. Hij heeft heel goed geslapen in de nacht van zaterdag op zondag, en hij is opgestaan als de vrolijke, gekke Kobe die we al een week niet meer gezien hadden. Er was bij momenten geen kot mee te houden, hij wilde de hele kinderafdeling op stelten zetten

Deze voormiddag is zijn infuus afgekoppeld, en moest hij tonen dat hij zelfstandig kon voldoende eten en drinken. De dokter wilde hem vanochtend nog niet direct ontslaan, maar als zijn middageten én zijn avondeten goed ging, mocht hij naar huis.

En zo hebben wij vanavond om 18h ons boeltje gepakt, en hebben we het ziekenhuis achter ons gelaten.

Een uurtje later zat onze Kobe in zijn eigen, warme bedje. Om een half uur later terug beneden te staan met de woorden: “ik heb honger”

Het is zo fijn om terug een vrolijke jongen met een gezonde eetlust in huis te hebben. Het is zo fijn om broer en zus weer te zien ravotten.

Onderstaande foto is weliswaar van vlak voor Kobes ziekte, maar het geeft een idee van de sfeer

Trouwens, het moet gezegd: een dikke pluim voor onze Lore ook. Niet alleen onze Kobe is superflink geweest tijdens de hele ziekenhuisepisode, maar voor onze Lore was dit ook allemaal niet gemakkelijk (broertje niet zien, papa en mama nauwelijks zien), en ze heeft dat supergoed en heel flexibel gedragen allemaal. Tof!

Bedankt aan alle lieve familie en vrienden voor de hulp, de steun en de berichtjes!

Niet veel nieuws van het Kobefront vandaag. Eigenlijk is alles zo een beetje zoals gisteren.

Kobeke heeft er een flinke, redelijk vrolijke dag op zitten, maar hij blijft zijn baxter nodig hebben, en hij is duidelijk nog niet in orde. Vanmiddag heeft hij opnieuw zijn middageten overgegeven, en deze namiddag heeft hij 3 uur geslapen en ondertussen koorts gedaan.

Maar kom, er zijn ook zonnestraaltjes: zijn urine is volledig proper, hij heeft vandaag voor het eerst in dagen weer wat stoelgang gedaan, en het debiet van zijn baxter is verlaagd van 70 ml per uur naar 40 ml per uur.

Dag voor dag.

We gaan er van uit dat hij hier zeker nog tot maandag is, maar we durven momenteel van niet veel uit te gaan.

Een superkort berichtje, want Kobeke slaapt al en ligt hier naast mij.

Ik ben vannacht van wacht in de ziekenkamer dus.

Kobes toestand is beter, maar met mondjesmaat. Het ene moment gaat het beter, het andere moment gaat hij weer een stapje achteruit.

Hij heeft vanmiddag een warme maaltijd proberen te eten, en dat lag er na een paar happen weer uit. Dju toch, weer overgegeven.

Maar yoghurtjes, dat lukt prima. En hij krijgt wel stilaan zijn speelsheid terug.

De vooruitzichten? We kijken momenteel liefst niet te ver vooruit, maar de kans is klein dat hij morgen naar huis kan. Zondag heel misschien, maar zover zijn we nog niet.

Bedankt voor alle steun en alle berichtjes!

Wie Kobe in het ziekenhuis “in actie” wil zien: er is een filmpje.

Eigenlijk zegt het filmpje niets, en tegelijkertijd zegt het zo veel. Kobe ligt in een bed heel ziek te wezen en ligt onverstaanbaar “boing boing boing” te vezelen, terwijl zijn ogen wegdraaien.

De clue is: hij ziet er veel zieker uit dan hij op dat moment eigenlijk was. En dat vind ik heel goed nieuws. Want dat wil zeggen dat het showbeest in hem stilaan weer aan het bovenkomen is. Fijn zo.

Helaas. We hebben hier een serieuze déjà-vu te huize Titeca. Naar 2 jaar geleden. Toen heeft onze Lore 10 dagen in het ziekenhuis gelegen omdat ze maar bleef overgeven, en dreigde gedehydrateerd te raken.

Deze keer gaat het niet om een baby’tje van 4 maand, maar om onze Kobe van 4 jaar, die sinds gisteren in het ziekenhuis ligt. Hopelijk geen 10 dagen.

Het verhaal:

Zondag is onze Kobe buikkramp beginnen krijgen. Maar goed, zoiets gebeurt wel vaker, dus geen probleem. Maandag naar school gegaan, met wat buikpijn, maar goed, zoiets gebeurt wel vaker.

Maandagnamiddag krijgen we telefoon van de school. Of we onze Kobe niet wat vroeger kunnen komen halen, want hij heeft overgegeven, en hij ligt uitgeteld plat.

Dat was het begin van 2 dagen aan een stuk met de regelmaat van de klok overgeven, en tussendoor zo slap en futloos zijn dat hij niet  eens meer op zijn benen kon staan. Het grootste deel van de dag sliep hij, of lag hij gewoon wat voor zich uit te staren. Onze Kobe had sinds zondag niets deftigs meer binnengekregen van eten of drinken, en medicatie zoals Motilium scheen niets uit te halen.

Dus was het voor ons en voor de huisarts woensdagavond welletjes: Kobe moest zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Waar de onderzoeken aantoonden dat hij “extreem uitgedroogd” was. Om een idee te geven: als de dokter zijn buik onderzocht, bleef zijn handafdruk staan in de buik.

Diagnose: een extreem agressief buikgriepvirus, dat zo lelijk huis gehouden heeft dat het Kobe in een vicieus cirkeltje gebracht heeft.

Kobe heeft de hele nacht van woensdag op donderdag baxters met voeding en met zout gekregen, maar zag er donderdag nog niet veel beter uit. Dus ook donderdag de hele dag baxteren.

Donderdagochtend wilde hij nog niet eten – na de middag heeft hij een paar hapjes yoghurt geprobeerd, en die onmiddellijk weer overgegeven. Het zag er dus niet goed uit.

Maar kijk – we zijn héél voorzichtig, maar sinds vanavond is er een lichte ommekeer. Toen ik er vanavond bij was, had hij zin om een spelletje te spelen samen met mij, en heb ik een paar lachjes gezien. Plots had hij zin in yoghurt, en heeft hij 3/4de van een potje gegeten, en – al kostte het hem wat moeite – hij heeft het binnengehouden. En urinestaal na urinestaal werden de sporen van ketonen steeds minder, wat ook erop wijst dat het de goede kant opgaat.

Nu is het afwachten wat de nacht en de dag brengen. Vannacht en morgen is Eveline weer bij Kobe, morgennacht is het aan mij.

Hopelijk gaat hij nu verder de goede kant op, en kunnen we met een beetje geluk dit weekend naar huis.

Het zou het leven in ieder geval een stuk eenvoudiger maken. Ook al moet hij nog een hele tijd thuisblijven, als hij maar uit dat ziekenhuis is. Want dat is toch zo’n geregel. En onze Lore is er haar kluts wat van kwijt, het schaapje. En ze mag niet eens op bezoek bij haar broertje.

Maar ze houden zich er allebei zó superflink onder. De schatten.

Het einde van de winter is in zicht, maar deze week heeft de griep ons gezin toch nog eens goed te pakken.

Afgelopen weekend en maandag en dinsdag: ons Lore ziek. Buikgriep. Continu overgeven, niets binnenhouden. Met geboden alertheid, maar ‘t is mooi op tijd gekeerd – tegen woensdag was ze weer op en top.

Gisteren dan kind nummer 1. Snel van mijn werk mogen vertrekken richting school om zieke zoon op te halen. Koorts. Griep. En ik was zijn held, omdat ik hem kwam halen.

Hij vandaag dus thuis.

En wij ondertussen maar ons werk zien geregeld te krijgen. En dan vraagt een mens zich af: kunnen die kinderen nu niet tegelijkertijd ziek zijn?

We mogen het trouwe lezerspubliek niet verwaarlozen!

Tijdens het ziekenhuisverblijf van onze Lore – ondertussen al een vijf dagen achter ons – verscheen hier elke dag een statusupdate, en lag het aantal bezoekers hoger dan ooit. Bedankt dus voor alle meeleven en alle steun die we kregen!

Maar natuurlijk zijn jullie nieuwsgierig hoe ons gezinnetje het nu stelt, na de hele ziekenhuisepisode. Wel, ik kan u zeggen “goed”, maar een beeld zegt meer dan duizend woorden:

Onze lieve meid heeft serieus moeten recupereren van haar ziekenhuisverhaal. Ze was meer dan 600 gram afgevallen, en dronk nauwelijks nog iets. Ze zag mager, bleekjes en sufjes.

Ondertussen zie je op de foto een vrolijke, blozende meid met opnieuw een voller gezicht. Loreke is heel gelukkig om thuis te zijn, drinkt weer heel flink rond de 800-900 ml melk op een dag, geeft nauwelijks nog over, slaapt goed, en haar diarree is ook stilaan onder controle. En ook onze Kobe is blij dat zijn zusje terug is, en loopt hier vrolijk door het huis.

Ze is nu echt wel volledig genezen, en nu moet ze terug op krachten komen voor ze terug naar de onthaalmoeder mag. Als alles goed gaat, is dat over een weekje. Dus nog een weekje sukkelen met verlof en opvang, en dan back to normal.

Alleen zal ons Loreke moeten leren om weer een beetje zelfstandig te spelen. Want ze heeft de afgelopen weken uiteraard héél veel aandacht gekregen, en ze is daar ondertussen héél goed aan gewend geraakt

Kwart voor zes. Ik stap in Dendermonde uit de trein, plooi mijn fiets open, en vertrek, richting onze garage. Ik stal mijn fiets, en ik haast me naar onthaalmoeder Rita. Kobe komt op mij afgelopen en springt mij in de armen: “Papa! Papa!”

Hand in hand gaan papa en zoon naar huis, terwijl Kobe vrolijk tatert en over zijn dag vertelt. We komen thuis, en Kobe houdt zijn vingertje bij zijn oortje en zegt “O! Looje!”

En inderdaad, uit de living komt het vertrouwde ik-heb-honger-en-ik-wil-een-flesje-gehuil van mijn dochter. Eveline is net haar pamper aan het verversen. We wisselen kinderen – zij begroet Kobe hartelijk, en ik neem mijn dochtertje stevig vast, om ze niet meer los te laten. Ze nestelt zich in mijn armen.

Eveline warmt samen met Kobe haar flesje op, en smakelijk drinkt ze het in één teug uit vanop mijn schoot. Ze lacht voldaan en begint wat te tateren. Ik loop er een kwartiertje mee rond, ze laat een paar boertjes, en ze is intens content om weer thuis te zijn. Ook onze Kobe loopt er opvallend vrolijk bij. Hij zal het met zoveel woorden niet zeggen, maar hij heeft zijn zusje gemist en is dolblij dat ze terug is.

Om haar thuiskomst te vieren ga ik samen met mijn zoon vlug even naar de frituur op de hoek, en we kopen een groot pak friet en een portie “kippefrietjes” (Chix Fingers). We snellen vlug huiswaarts, en we smullen en smikkelen, terwijl Lore in de babysit alles bekijkt, en vrolijk lacht.

Perfecter dan dit hoeft het niet. Wat ben ik dankbaar en gelukkig dat mijn dochter gezond en wel terug thuis is.

Daarnet kreeg ik een telefoontje van Eveline in het ziekenhuis, met totaal onverwacht nieuws: Lore mag vandaag naar huis!

Het is plots heel snel aan het gaan met onze kleine meid. Na haar duidelijke verbetering van gisteren, is ze zich vandaag helemaal aan het herpakken, drinkt ze flink, en is ze ook weer met haar “ontwikkeling” begonnen: ze drinkt, ze speelt flink, ze brabbelt, én… ze heeft zich voor het eerst omgerold, van haar buikje naar haar rugje.

De kinderarts was heel tevreden en zag voorlopig geen reden om haar nog in het ziekenhuis te houden, dus geheel tegen de verwachtingen in mag ons kleine meisje vandaag, na 10 dagen ziekenhuis, weer naar haar vertrouwde park, haar wieg, haar nieuwe bedje, en vooral: naar haar grote broer die haar zo gemist heeft.

Ik was er zo op ingesteld dat ik vannacht nog een nachtje mocht kamperen in het ziekenhuis, maar ik ben er eerlijk gezegd niet rouwig over dat dàt nu anders uitdraait…

We moeten voorzichtig blijven in onze uitspraken, maar onze Lore heeft een goede dag achter de rug. Het lijkt erop dat ze verder op de ingeslagen weg van het herstel gaat.

Het belangrijkste nieuws: ze drinkt. En ze houdt het binnen. Ze heeft vandaag vier flesjes onverdunde melk gedronken – een vijfde volgt straks nog – en op 2 kleine kwakjes na heeft ze alles netjes binnengehouden. Ze zorgt dus weer zelf voor haar voeding, hoera!

Dat wil zeggen dat de vreselijke maagsonde vandaag ook verwijderd is, en de wondjes op haar gezichtje de kans krijgen om te herstellen.

Ze was ook heel lief en best wel vrolijk vandaag. Buiten het feit dat ze slaapt, begint ze zich weer redelijk normaal te gedragen. Als ze zo verder doet, is de kans groot dat ze woensdag naar huis mag. Maar nogmaals, we blijven héél voorzichtig in onze uitspraken…

En dan begint de lange periode van het herstel… Want het stopt natuurlijk niet bij het ontslag uit het ziekenhuis. Ze zal 11 dagen in het ziekenhuis gelegen hebben, en in die periode heeft haar ontwikkeling volledig stilgestaan, en is ze meer dan 600 gram afgevallen, wat voor een kind van drie maand gigantisch veel is. Haar weerstand is dus nul komma nul, en ze zal de nodige weken nodig hebben om weer op krachten te komen. Bovendien zijn nog niet alle problemen van de baan: haar diarree is nog niet weg, en ze heeft ook nog last van slijmpjes.

Ze volgende week terugsturen naar de onthaalmoeder, zou vragen om problemen zijn – ze zou binnen de kortste keren alles netjes oppikken wat daar rondzweeft aan vieze beestjes. Dus we gaan moeten zien dat we nog enkele weken kunnen overbruggen. Hoe we dat praktisch gaan doen, zijn zorgen voor later…

Onze eerste zorg nu: Lore die geneest. En de toestand thuis normaliseren, zodat onze Kobe ook zijn kluts wat terugvindt.

Hopelijk heel snel. Maar niet sneller dan nodig is.