Er zijn van die momenten dat het intense geluk van het ouderschap je kan overvallen.

Zoals wanneer je zoontje van vier thuiskomt van vijf dagen ziekenhuis, en hij je dochter van twee in de armen vliegt en beiden beginnen te springen, te dansen, te knuffelen en te roepen hoeveel ze van elkaar houden en hoe ze elkaar gemist hebben. Om vervolgens de living te bestormen en samen de nieuwe boekjes van de bib te verkennen en samen te spelen met het speelgoed waar ze al honderd keer mee gespeeld hebben. Ja, zelfs samen even ruzie maken is op dat moment zo mooi omdat je het gemist hebt.

Onze Kobe is terug thuis, ons gezinnetje is terug compleet. En we zijn er allemaal precies wreed content voor.

Waar Kobes toestand de laatste dagen redelijk status quo bleef, was zijn toestand vandaag dag en nacht verschil met de afgelopen dagen. Hij heeft heel goed geslapen in de nacht van zaterdag op zondag, en hij is opgestaan als de vrolijke, gekke Kobe die we al een week niet meer gezien hadden. Er was bij momenten geen kot mee te houden, hij wilde de hele kinderafdeling op stelten zetten

Deze voormiddag is zijn infuus afgekoppeld, en moest hij tonen dat hij zelfstandig kon voldoende eten en drinken. De dokter wilde hem vanochtend nog niet direct ontslaan, maar als zijn middageten én zijn avondeten goed ging, mocht hij naar huis.

En zo hebben wij vanavond om 18h ons boeltje gepakt, en hebben we het ziekenhuis achter ons gelaten.

Een uurtje later zat onze Kobe in zijn eigen, warme bedje. Om een half uur later terug beneden te staan met de woorden: “ik heb honger”

Het is zo fijn om terug een vrolijke jongen met een gezonde eetlust in huis te hebben. Het is zo fijn om broer en zus weer te zien ravotten.

Onderstaande foto is weliswaar van vlak voor Kobes ziekte, maar het geeft een idee van de sfeer

Trouwens, het moet gezegd: een dikke pluim voor onze Lore ook. Niet alleen onze Kobe is superflink geweest tijdens de hele ziekenhuisepisode, maar voor onze Lore was dit ook allemaal niet gemakkelijk (broertje niet zien, papa en mama nauwelijks zien), en ze heeft dat supergoed en heel flexibel gedragen allemaal. Tof!

Bedankt aan alle lieve familie en vrienden voor de hulp, de steun en de berichtjes!

Niet veel nieuws van het Kobefront vandaag. Eigenlijk is alles zo een beetje zoals gisteren.

Kobeke heeft er een flinke, redelijk vrolijke dag op zitten, maar hij blijft zijn baxter nodig hebben, en hij is duidelijk nog niet in orde. Vanmiddag heeft hij opnieuw zijn middageten overgegeven, en deze namiddag heeft hij 3 uur geslapen en ondertussen koorts gedaan.

Maar kom, er zijn ook zonnestraaltjes: zijn urine is volledig proper, hij heeft vandaag voor het eerst in dagen weer wat stoelgang gedaan, en het debiet van zijn baxter is verlaagd van 70 ml per uur naar 40 ml per uur.

Dag voor dag.

We gaan er van uit dat hij hier zeker nog tot maandag is, maar we durven momenteel van niet veel uit te gaan.

Een superkort berichtje, want Kobeke slaapt al en ligt hier naast mij.

Ik ben vannacht van wacht in de ziekenkamer dus.

Kobes toestand is beter, maar met mondjesmaat. Het ene moment gaat het beter, het andere moment gaat hij weer een stapje achteruit.

Hij heeft vanmiddag een warme maaltijd proberen te eten, en dat lag er na een paar happen weer uit. Dju toch, weer overgegeven.

Maar yoghurtjes, dat lukt prima. En hij krijgt wel stilaan zijn speelsheid terug.

De vooruitzichten? We kijken momenteel liefst niet te ver vooruit, maar de kans is klein dat hij morgen naar huis kan. Zondag heel misschien, maar zover zijn we nog niet.

Bedankt voor alle steun en alle berichtjes!

Wie Kobe in het ziekenhuis “in actie” wil zien: er is een filmpje.

Eigenlijk zegt het filmpje niets, en tegelijkertijd zegt het zo veel. Kobe ligt in een bed heel ziek te wezen en ligt onverstaanbaar “boing boing boing” te vezelen, terwijl zijn ogen wegdraaien.

De clue is: hij ziet er veel zieker uit dan hij op dat moment eigenlijk was. En dat vind ik heel goed nieuws. Want dat wil zeggen dat het showbeest in hem stilaan weer aan het bovenkomen is. Fijn zo.

Helaas. We hebben hier een serieuze déjà-vu te huize Titeca. Naar 2 jaar geleden. Toen heeft onze Lore 10 dagen in het ziekenhuis gelegen omdat ze maar bleef overgeven, en dreigde gedehydrateerd te raken.

Deze keer gaat het niet om een baby’tje van 4 maand, maar om onze Kobe van 4 jaar, die sinds gisteren in het ziekenhuis ligt. Hopelijk geen 10 dagen.

Het verhaal:

Zondag is onze Kobe buikkramp beginnen krijgen. Maar goed, zoiets gebeurt wel vaker, dus geen probleem. Maandag naar school gegaan, met wat buikpijn, maar goed, zoiets gebeurt wel vaker.

Maandagnamiddag krijgen we telefoon van de school. Of we onze Kobe niet wat vroeger kunnen komen halen, want hij heeft overgegeven, en hij ligt uitgeteld plat.

Dat was het begin van 2 dagen aan een stuk met de regelmaat van de klok overgeven, en tussendoor zo slap en futloos zijn dat hij niet  eens meer op zijn benen kon staan. Het grootste deel van de dag sliep hij, of lag hij gewoon wat voor zich uit te staren. Onze Kobe had sinds zondag niets deftigs meer binnengekregen van eten of drinken, en medicatie zoals Motilium scheen niets uit te halen.

Dus was het voor ons en voor de huisarts woensdagavond welletjes: Kobe moest zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Waar de onderzoeken aantoonden dat hij “extreem uitgedroogd” was. Om een idee te geven: als de dokter zijn buik onderzocht, bleef zijn handafdruk staan in de buik.

Diagnose: een extreem agressief buikgriepvirus, dat zo lelijk huis gehouden heeft dat het Kobe in een vicieus cirkeltje gebracht heeft.

Kobe heeft de hele nacht van woensdag op donderdag baxters met voeding en met zout gekregen, maar zag er donderdag nog niet veel beter uit. Dus ook donderdag de hele dag baxteren.

Donderdagochtend wilde hij nog niet eten – na de middag heeft hij een paar hapjes yoghurt geprobeerd, en die onmiddellijk weer overgegeven. Het zag er dus niet goed uit.

Maar kijk – we zijn héél voorzichtig, maar sinds vanavond is er een lichte ommekeer. Toen ik er vanavond bij was, had hij zin om een spelletje te spelen samen met mij, en heb ik een paar lachjes gezien. Plots had hij zin in yoghurt, en heeft hij 3/4de van een potje gegeten, en – al kostte het hem wat moeite – hij heeft het binnengehouden. En urinestaal na urinestaal werden de sporen van ketonen steeds minder, wat ook erop wijst dat het de goede kant opgaat.

Nu is het afwachten wat de nacht en de dag brengen. Vannacht en morgen is Eveline weer bij Kobe, morgennacht is het aan mij.

Hopelijk gaat hij nu verder de goede kant op, en kunnen we met een beetje geluk dit weekend naar huis.

Het zou het leven in ieder geval een stuk eenvoudiger maken. Ook al moet hij nog een hele tijd thuisblijven, als hij maar uit dat ziekenhuis is. Want dat is toch zo’n geregel. En onze Lore is er haar kluts wat van kwijt, het schaapje. En ze mag niet eens op bezoek bij haar broertje.

Maar ze houden zich er allebei zó superflink onder. De schatten.

Daarnet kreeg ik een telefoontje van Eveline in het ziekenhuis, met totaal onverwacht nieuws: Lore mag vandaag naar huis!

Het is plots heel snel aan het gaan met onze kleine meid. Na haar duidelijke verbetering van gisteren, is ze zich vandaag helemaal aan het herpakken, drinkt ze flink, en is ze ook weer met haar “ontwikkeling” begonnen: ze drinkt, ze speelt flink, ze brabbelt, én… ze heeft zich voor het eerst omgerold, van haar buikje naar haar rugje.

De kinderarts was heel tevreden en zag voorlopig geen reden om haar nog in het ziekenhuis te houden, dus geheel tegen de verwachtingen in mag ons kleine meisje vandaag, na 10 dagen ziekenhuis, weer naar haar vertrouwde park, haar wieg, haar nieuwe bedje, en vooral: naar haar grote broer die haar zo gemist heeft.

Ik was er zo op ingesteld dat ik vannacht nog een nachtje mocht kamperen in het ziekenhuis, maar ik ben er eerlijk gezegd niet rouwig over dat dàt nu anders uitdraait…

We moeten voorzichtig blijven in onze uitspraken, maar onze Lore heeft een goede dag achter de rug. Het lijkt erop dat ze verder op de ingeslagen weg van het herstel gaat.

Het belangrijkste nieuws: ze drinkt. En ze houdt het binnen. Ze heeft vandaag vier flesjes onverdunde melk gedronken – een vijfde volgt straks nog – en op 2 kleine kwakjes na heeft ze alles netjes binnengehouden. Ze zorgt dus weer zelf voor haar voeding, hoera!

Dat wil zeggen dat de vreselijke maagsonde vandaag ook verwijderd is, en de wondjes op haar gezichtje de kans krijgen om te herstellen.

Ze was ook heel lief en best wel vrolijk vandaag. Buiten het feit dat ze slaapt, begint ze zich weer redelijk normaal te gedragen. Als ze zo verder doet, is de kans groot dat ze woensdag naar huis mag. Maar nogmaals, we blijven héél voorzichtig in onze uitspraken…

En dan begint de lange periode van het herstel… Want het stopt natuurlijk niet bij het ontslag uit het ziekenhuis. Ze zal 11 dagen in het ziekenhuis gelegen hebben, en in die periode heeft haar ontwikkeling volledig stilgestaan, en is ze meer dan 600 gram afgevallen, wat voor een kind van drie maand gigantisch veel is. Haar weerstand is dus nul komma nul, en ze zal de nodige weken nodig hebben om weer op krachten te komen. Bovendien zijn nog niet alle problemen van de baan: haar diarree is nog niet weg, en ze heeft ook nog last van slijmpjes.

Ze volgende week terugsturen naar de onthaalmoeder, zou vragen om problemen zijn – ze zou binnen de kortste keren alles netjes oppikken wat daar rondzweeft aan vieze beestjes. Dus we gaan moeten zien dat we nog enkele weken kunnen overbruggen. Hoe we dat praktisch gaan doen, zijn zorgen voor later…

Onze eerste zorg nu: Lore die geneest. En de toestand thuis normaliseren, zodat onze Kobe ook zijn kluts wat terugvindt.

Hopelijk heel snel. Maar niet sneller dan nodig is.

Niet veel nieuws te melden vandaag van het Lorefront. Het was dan ook min of meer een rustdag, vooral voor Lore dan.

Na de laatste poging van gisterenavond om toch nog maar eens een flesje te geven, die onmiddellijk in een uitgebraakt flesje geresulteerd heeft, is er beslist om te wachten tot morgen (zondag) vooraleer nog eens een flesje te geven. Vandaag stond er dus enkel aërosollen, slapen, wenen en een beetje spelen op het programma.

Lore is de hele dag vrij ongelukkig geweest. Ze heeft veel geslapen, maar had daarbij haar tut heel fel nodig – zodra ze die in een van de talrijke hoestbuien verloor, werd ze vrij hysterisch, waardoor haar hartslag de hoogte inging, en er een alarm begon te biepen, waarvan ze nog hysterischer werd.

Haar voeding heeft Lore vandaag nog via haar maagsonde gekregen. Via diezelfde sonde heeft ze nu ook een middel tegen de diarree gekregen – hopelijk verlost haar dat na zes dagen eindelijk eens van die aanhoudende reeks kakbroeken.

Tussendoor zijn er gelukkig ook enkele momentjes van vreugde geweest, ze heeft zelfs even zitten schaterlachen. Maar het is voor ons Lore ook genoeg geweest. Maar ja, status-quo-dagen doen de boel natuurlijk niet echt vooruit gaan.

We geloven er ondertussen al niet meer in dat ze maandag naar huis zal mogen. Doe daar nog maar een paar daagjes bij.

Dag per dag. Dag per dag.

De avond gaat in, en bibi heeft weer post gevat aan het ziekenbed van dochterlief. Ze ligt hier momenteel als een blok te slapen, met een maagsonde die via haar neus naar binnen gaat, en een E.T-phone-home-saturatiemeterlampje aan haar duim (wie het kent, weet wat ik bedoel).

Hopelijk heeft ze een betere nacht dan vorige nacht, toen Eveline geen oog heeft moeten dichtdoen omdat alles vreselijk fout aan het lopen was, en het slijm uit haar maag moest gezogen worden, en er een half uur vruchteloos geprobeerd is om een baxter te steken, en si en la. En ik zeg dat eigenlijk niet alleen voor mijn eigen nachtrust, maar vooral voor die van Lore, zodat ze wat kan recupereren. Ze is ondertussen stilaan een halve kilo afgevallen, ze heeft alle slaap nodig die ze kan krijgen.

Maar genoeg over Lore of over ons, want we zouden de kroonprins van het gezin dreigen te vergeten: onze Kobe! Dit is uiteindelijk ook zíjn blog. Hoe gaat het nog met onze flinke vent?

Goed eigenlijk, al is hij zijn kluts wel wat kwijt rond de hele situatie. Hij weet dat zijn zus in het ziekenhuis ligt, en hij legt daarbij direct een associatie met november, toen Eveline en Lore ook in het ziekenhuis lagen, wegens de geboorte van onze meid. Zo spreekt hij continu over “baby’tje” als het gaat over Lore in de ziekenhuiscontext, en verwacht hij ook dat we op bezoek gaan gaan en dat er dan allerlei cadeautjes voor hem gaan zijn ook…

Helaas mag onze vent niet op bezoek bij zijn zusje. Andere kindjes in de buurt van onze Lore laten komen, is voorlopig niet verstandig, zowel voor ons Lore als voor die andere kindjes. Dus moeten we zijn 10 keer “strakjes ziekenhuis” op een dag beantwoorden met “neen Kobeke, dat gaat niet”. Hij mist zijn zusje wel, de lieverd.

Hij mist zijn papa en mama ook, want doordat wij continu permanentie houden bij ons Lore, ziet hij ons zelden tesamen. Gelukkig kan dat af en toe wel nog, als bv. onze ouders bij Lore zijn.

Natuurlijk, een peuter van 2,5 zou geen peuter zijn als hij de situatie niet op zijn minst wat zou uitbuiten. Hij voelt duidelijk genoeg dat de situatie momenteel zeer abnormaal is, en doet dus zijn uiterste best om alles wat meer te rekken, en om overal wat meer voordeel uit te halen. En als alles al zo moeilijk is, dan is het nog moeilijker om je zoon op zo’n momenten continu tegen te spreken. De lieve sloeber.

Neen, we moeten het zeggen zoals het is: we hebben geluk dat Kobe het allemaal zo goed en zo flink oppakt. We hadden ergere scenes kunnen hebben…

Jammer genoeg moeten we nu nog een heel weekend overbruggen met zus in het ziekenhuis, maar voor we het weten is dat ook weer gepasseerd, en kan Kobe weer naar tante Rita. En hopelijk is zus dan maandagavond terug thuis eh…

Bedankt voor alle steunbetuigingen die we langs alle kanten krijgen.

Lores plotse grote achteruitgang van vannacht blijkt niet rechtstreeks de schuld te zijn van het beest dat haar in het begin van de week geveld heeft, maar van een zware, diepzittende bronchitis die ons dutske er ondertussen heeft bijgekweekt. Onrechtstreeks is dat natuurlijk wel het gevolg van het beest. Lelijk beest!

Omdat ze opnieuw niet genoeg vocht kan binnenhouden en omdat haar diarree nog steeds niet gestopt is, is ze opnieuw aan het uitdrogen. Ze is daarbij zover gevorderd dat haar aders het steken van een baxter niet meer toelaten.

Ze krijgt nu ORS via een maagsonde, en haar aerosol-medicatie wordt verhoogd. De dikste slijmen zijn stofzuigergewijs uit haar gezogen. En nu wachten tot ze weer melk kan binnenhouden.

We gingen normaal gezien dit weekend met een boel kindjes op plezant koorweekend gaan, maar het wordt hospi-weekend; we moeten er niet op rekenen om vóór maandagavond uit het ziekenhuis weg te zijn…