De eerste schooldag…
In 1 woord? Fantastisch!

Onze Kobe was al van ‘s morgens vroeg door het dolle heen, “joepie, naar juf Eva”, hij wist zich geen blijf met zichzelf van vreugde.
Dansen, zingen, springen, joepie-jee-en, … Ik heb nog nooit zo’n vlotte ochtendspits met Kobe meegemaakt. Eenmaal aan de school werd de vreugde zowaar nog groter.

Enkele citaten:

“Straks gaat de bel en dan komt jufffffffffffff EEEEEVAAAAA”

“Kijk, daar is Arthur en Nora en Mies en Frauke en Oliver en en en…”

“Mama, zoveel kiendjes (= kindjes )!”

“Ik ga veeeeeel spelen: op de trein (er staat een speeltrein op de speelplaats) en in de klas en met de vele kiendjes.”

Toen ging de bel en het scheelde niet veel of onze Kobe gaf de juf een dikke-dikke knuffel. Alle ouders mochten mee naar het klasje om de kindjes te helpen met het kiezen van hun symbooltje aan de kleerhanger in de gang en om ze voor het eerst naar hun nieuwe klas te begeleiden.
Kobe had supersnel gekozen: een koe. Kobe zal dit jaar dus gekenmerkt worden door het tekeningetje van de koe. Beuh!

Hij spurtte daarna de klas binnen om te spelen en op mijn vraag of mama niet nog een kusje kreeg, kreeg ik doodleuk te horen:

“Maar mama, ik heb daar geen tijd voor!”

Ik heb toch mijn kusje nog gekregen hoor . En ik was zo fier als een gieter om te zien hoe flink hij direct begon te spelen, alsof hij er al elke dag van zijn leventje gaat.

Op de middag gisteren, vanmorgen en vanmiddag bleef hij even enthousiast. Hij was natuurlijk wel stikkapot van vermoeidheid. Maar hij kreeg direct een dikke pluim van de juf: ‘zo’n flinke jongen’.

Als kers op de taart: Kobe gaat nu al twee avonden heel vlotjes slapen,
aja, want hij moet uitgeslapen zijn om naar school te kunnen .

Zalig…

Ons Lore is dól op mobiliteit. Zodra ze kon rechtzitten, probeerde ze te kruipen. Zodra ze kon kruipen, probeerde ze te staan. En zodra ze kon staan (met steun, uiteraard), probeerde ze te stappen. Aan twee handjes lukt dat al een tijdje aardig, sinds dit weekend laat ze voor het eerst een handje los. Benieuwd wanneer het volgende handje volgt.

Onze negen-maanden-oude wereldverkenner…

En hier zijn we weer met wat nieuws, en met wat nieuwe foto’s.

Allee ja, nieuw – ze zijn ondertussen ook alweer een goede maand oud, maar ze zijn nu pas op tinterweb geraakt.

Trouwe lezers herinneren zich misschien dat ik 2 jaar geleden onze Kobe – die toen net kon zitten – op een rol wit papier gezet heb, en zo een reeks foto’s gemaakt heb.

Nu onze Lore rechtop kon zitten begin juli, en haar doopsel eraan kwam, en we nog een aandenken voor de peter en de meter zochten, vonden we dat het tijd was om de fotoshoot over te doen met onze Lore.

Dit is het resultaat:

Vergelijk gerust met onze Kobe, twee jaar geleden:

Dat het broer en is zus, is duidelijk bij deze.

Ik ben niet zo heel erg tevreden van het resultaat (het moest allemaal nogal rap gaan), maar het levert wel enkele leuke foto’s op.

Wil je meer info over hoe de foto’s getrokken en bewerkt zijn, dan kan je op mijn blog terecht.

Onze Kobe is al van toen hij nog geen jaar oud was, geobsedeerd door muziek. We hebben hier ondertussen al een behoorlijk stapeltje CD’s liggen voor onze DJ, en hij danst en amuseert zich daar te pletter op.

Van de liedjes op de radio moet hij meestal niet zoveel weten. Maar hier en daar pikt hij er toch eens eentje uit. En dan zit hij daarmee in zijn hoofd, en dan begint hij dat te zingen. En dan mogen wij raden wat hij aan het brabbelen is.

Vanavond was hij de hele tijd hetzelfde aan het aframmelen:

Sebrezaprofavoo… DAS!
Sebrezaprofavoo… DAS!
Sebrezaprofavoo… DAS!

We vonden het al een heel bizar liedje dat hij aan het zingen was. Tot we door hebben dat onze oudste gegrepen is door het zomerschlagervirus…

We hebben het nummer  in kwestie eens goed luid opgezet thuis, en hij heeft er een stevig feestje rond gebouwd!

Ondertussen zijn alle foto’s van de doop verwerkt (met dank aan fotograaf Bruno!), en staan de meeste online in een Flickr fotoset. Klikkie-klik. Vergelijk trouwens gerust met ons Kobe, 2 jaar geleden.

En achteraf was er natuurlijk taart. Een reusachtige taart die ik ‘s ochtends samen met Kobe gaan halen was. Waarmee Kobe trouwens voor dé mop van de doopviering gezorgd heeft: toen de priester Kobe uitnodigde om mee naar voor te komen, riep Kobe enthousiast “Ja!” en vervolgens voor iedereen die het wilde horen “maar waar is de taart???”

Ze is gedoopt, ons muizemie.

Vandaag, zondag 11 juli 2010, was een belangrijke dag voor ons Loreke. Want vandaag is ze gedoopt, en zo opgenomen in de christengemeenschap.

Het is een bloedhete dag geworden, een mooie viering, en een zeer gezellig familiefeest.

Lore kreeg een verfrissende douche aangeboden op deze warme dag, maar haar gekrijs maakte duidelijk dat ze het niet naar waarde wist te schatten

En ondertussen kruipt onze paracommando lustig het huis rond, probeert ze al op handen en voeten te staan en wil ze gaan stappen. En als ze haar papa wil roepen: ‘bbbbaabbbbaaabbbaaaa’ . Leven in huis!

Met als gevolg dat nu de volgende uitspraken regelmatig te horen zijn uit Kobes mondje:

- Lore, laat mijn schoenen los

- Lore, je mag dat niet opeten

- Lore, dat is MIJN … (vul maar vanalles aan: stoel, speelgoed, boek, bord, vork, …)

- Lore, laat mij rust, ik kijk teevee, stil zijn

Laten we zeggen dat ze in mekaars vaarwater aan het komen zijn. Het is nu al duidelijk dat ze niet zonder elkaar kunnen, maar met elkaar zal ook nog vuurwerk geven!

Wat is het belangrijkste voor een jonge papa? Zijn verloren bankkaart of de favoriete knuffel van zijn bijna-3-jarige zoon? Jonge ouders moeten niet lang nadenken: de knuffel.

Zoals u misschien al wist, is Kobe zijn favoriete knuffel een T-shirtje. Een zwart-rood pyjama-T-shirtje, dat hij overal met zich meesleept. Met mate, want hij mag het normaal niet meenemen naar winkels en naar de school, omdat we te bang zijn dat hij het zou kunnen kwijt raken, en dan zou het drama niet te overzien zijn.

Vanochtend had Kobe zijn kikker en zijn T-shirtje ingepakt in een cadeautje, voor de fun. Op dat moment stond ik op punt om te vertrekken naar de drankcentrale, en Kobe mocht mee. En zijn cadeautje mocht ook mee. En dus sleepte hij het pak achter zich aan in de winkel. Het begon daarbij wat open te gaan, maar ik was me van geen kwaad bewust.

Goed, water en bier gekocht, aan de kassa even wat verwarring rond de klantenkaart, en hup, wijle weer naar huis.

Om 12.45h – een kwartier na sluiting van de drankcentrale – was het bedtijd voor Kobe. Dus mama begint het gerief bijeen te zoeken, opent het cadeautje, en vraagt verschrikt: “waar is T-shirtje?”

Paniek. Zowel Eveline als ik werden helemaal koud, want de ramp was geschied: T-shirtje was zoek. De kikker zat nog in het pak, maar T-shirtje niet. De drankencentrale!

Een kwartier na sluitingstijd, maar kom, een mens kan maar proberen. En hoera, gehoor aan de andere kant van de lijn.

- “Goedendag, met Karel Titeca. Ik ben vanochtend bij u geweest met mijn zoontje, en…”
- “Ja, uw bankkaart. Die ligt hier voor u klaar!”
- “Mijn bankkaart? Serieus?? Aha, nu je het zegt, mijn bankkaart is weg. Maar goed (wegwimpelend), het is daarvoor niet dat ik bel. We zijn het T-shirtje van mijn zoontje kwijt!! (wat uiteraard véél belangrijker is)”
- “Ja, dat ligt hier ook”

Oef. Opluchting. Nog even doorgebabbeld met de vriendelijke dame. Ze stelde eerst voor om dinsdag langs te komen (morgen is het toe), tot ze hoorde dat het kledingstuk de favoriete knuffel van mijn zoontje is. Het moét zelf ook een mama zijn, want ze stond op punt om te vertrekken naar huis, maar voor de knuffel van mijn zoontje, wilde ze nog wel 10 minuutjes langer blijven. Een kwartier later was alles weer opgelost, en was mijn zoontje dolgelukkig. En ik was enorm dankbaar dat alles terecht was, en voor de vriendelijkheid van de dame in kwestie.

Maar die bankkaart? Daar had ik wel voor gewacht tot dinsdag hoor…

Weet je wat zo ongelofelijk leuk is aan dat kleuterklasje van Kobe? Iets wat wij in onze tijd niet hadden?

Dat de juffen rondlopen met een digitaal kodakske, en fotootjes trekken van de kindjes, en die achteraf ook doorsturen naar de ouders. Je hoort soms ouders van kleuters zeggen “ik zou wel eens een vliegje willen zijn dat in de klas aan het meekijken is”. Wel – die foto’s geven ons de kans om even vlieg te spelen.

Vlieg even met ons mee door de belangrijkste sfeerbeelden van Kobes anderhalve schoolmaand. Een zes weken gevuld met plezier, vertier en pret! Onze flinke kleuter is zo snel zoooo groot geworden…

(klikken op een foto brengt je telkens naar een vergroting)

Er werd in de klas heel wat geknutseld, gekleurd en gekliederd. En de ene keer moesten ze daar al beter voor gekleed zijn dan de andere keer.

Een hoogtepunt in zijn tweede week school reeds, was de schoolreis. Een fantastische dag waar ons ventje zich te pletter geamuseerd heeft, maar waar hij op het eind van de dag ook stikkapot van was. De onderstaande foto op de bus getuigt daarvan…

En tenslotte de klasfoto. Eentje in het klasje, eentje met een groepje op schoolreis. Kobe zijn nieuwe vriendjes en vriendinnetjes, waar hij op korte tijd een fijne band mee opgebouwd heeft. Hopelijk voor de meesten: tot in september!

Jaja, we leven nog. Het is hier een hele tijd windstil geweest wegens allerhande drukte. Het einde van het schooljaar en de warmte van deze week hebben er ook geen goed aan gedaan, en we hebben hier deze week ook twee zieke kindjes in huis gehad: eerst onze Lore, en dan onze Kobe.

Maar ondertussen alles weer super in orde, en we gaan hier eens een beetje proberen in te halen op de blog. Dit weekend mag je wat fotootjes van Kobe zijn schoolervaringen verwachten, maar eerst is het tijd voor nog eens een filmpje. Of twee zelfs.

Twee leuke filmpjes van onze supervrolijke meid die rechtop zit te spelen. Rechtop zitten, een zaligheid die ze ondertussen al een dikke maand kan, en sinds deze week zit ze zelfs al een stap verder: ze begint te kruipen.

Daar komt dus zeker ook nog het nodige beeldmateriaal van, maar geniet intussen van onze rechtopzittende meid!