Deze week, op een doordeweekse ochtend, kwam Kobe af met de volgende boodschap:

‘Mama, ik heb een versje voor je gemaakt, zélf verzonnen:

Ik hou van aardbeien en chipjes,

en ook van bananen en water,

ik vind jou lief

en ik hou van alle kleuren,

en vooral van jou!

Is dat geen mooi versje mama?’

*smelt*

Foto’s!

Dat het een eeuwigheid geleden is dat er hier verschenen zijn! Straks weten jullie niet eens meer hoe onze kindjes er uit zien. Wisten jullie al dat Kobe tegenwoordig een baard heeft?

Flauw mopje. Maar zo zien wij er tegenwoordig uit:

We zijn enkele weken geleden opnieuw op weekendje naar Center Parcs Erperheide gegaan met opa en oma. Dat hadden we vorig jaar ook al gedaan. Toen zagen we er zo uit:

Een jaar later in hetzelfde park, in bijna dezelfde opstelling (Kobe en Lore zijn van plaats gewisseld en we hebben iets meer kleren aan):

De ene zijn wat groter geworden, de andere wat smaller.

De volledige fotoset van ons reisje vind je zoals steeds op Flickr. Enkele sfeerbeeldjes volgen hieronder.

Prachtig weer deze namiddag, Lore sliep nog, Karel was even bezig, dus bedacht ik me: ik ga Kobe al eens zonder zijwieltjes laten proberen fietsen. En hoera hoera, hij wou het nog doen ook! Meestal is hij niet zo enthousiast om dingen te proberen. Maar veel kindjes in zijn klas kunnen al fietsen zonder zijwieltjes en dat is toch een beetje een motivatie.

Okee, sportschoenen aan, helm op zijn hoofd, sjaal rond zijn buik om hem wat vast (en recht) te houden en we waren vertrokken…

Nu ja, ‘vertrokken’. Kobe ging direct in starthouding zitten: beide voeten op de pedalen en zittende op zijn zadel. Resultaat: bijna omvallen natuurlijk! Je moet trappen om in evenwicht te kunnen blijven. Eerst dus even de beginselen van evenwicht uitleggen: als je fietst, goed doortrappen, als je stopt, minstens 1 voet op de grond zetten want anders val je dus om.

Het fietsen zelf: hobbel naar links, hobbel naar rechts, een ‘kijk mama, een merel’ hier en een ‘hier liggen veel stenen hé mama’ daar… Kobe, jongen, hou je ogen eens voor je en let vooral op waar je rijdt! Uiteindelijk heb ik hem eens (zacht uiteraard) tegen de muur moeten laten rijden om hem te doen inzien dat hij niet aan het kijken was. Hij bleef namelijk bij hoog en laag beweren dat hij aan het opletten was. Bon, verkeerde zet: hij vond het ronduit hilarisch.

Recht vooruit gaan lukte van geen kanten, hij bleef zijn stuur maar draaien, omdat dat ‘interessanter’ was. En ik maar zeggen dat je toch eerst recht vooruit moet kunnen rijden voor je aan bochten begint.

En de nodige pogingen later heb ik nog steeds zijn stuur geen seconde kunnen loslaten, hij valt continu om. Maar hij vond het wel leuk!

Ik denk dat we vooral nog véééééééééééél gaan moeten oefenen, maar ik ben toch trots dat hij er met een dergelijk enthousiasme aan begonnen is!

Jaja, ons Loreke is volledig zindelijk! Al een paar weken. Tot nog toe is het saldo accidentjes thuis = 1. Ze is zelfs al een nachtje droog gebleven!  Ze is er wel trots op maar tegelijk vindt ze het de normaalste zaak van de wereld. Zo moet dat ook, maar ik ben wel lekker trots (en blij dat we bijna uit de pampers zijn ).

Tegelijk maakt Kobe weer een zelfstandigheidssprong. Een dikke week geleden heeft hij beslist dat het niet meer nodig was dat mama achter zijn veren zat om zijn kleren aan te doen. Hij komt nu beneden, drinkt wat melk, zoekt zijn kleren bijeen en doet ze gewoon aan. Ik knijp nog altijd af en toe in mijn arm, want het gaat plots wel heel gemakkelijk, ons ochtendritueel. Hout vasthouden .

Het gaat hier weer snel vooruit! Kobe kwam vrijdagavond dolenthousiast zingend thuis van school: “Waar is dat feestje? hier is dat feestje!” Zover zijn we dus ook al En ondertussen doet hij niets liever dan kleine zus vanalles te leren, zelfs zonder dat wij het weten…

Deze morgen liet ons kleine meisje ons duidelijk merken dat ze niet meer zo’n klein meisje is. Ik wil haar jasje helpen aandoen om naar de muziekbeleving te vertrekken als ze met de gebruikelijke woorden ‘nee, ik doen’ afkomt. Als ze zoiets zegt, reageer ik altijd met ‘okee’ en laat ik haar een paar minuutjes prullen om tot slot ‘samen doen?’ te horen te krijgen.

Niets was minder waar deze morgen. Mevrouwtje legt gewoon haar jas omgekeerd voor zich neer, steekt haar armpjes in de mouwen en zwaait het perfect aan over haar hoofd. Zoals Kobe het ook elke dag doet. Mijn mond viel open, ik had haar dat helemaal niet geleerd! En op het moment dat ik zeg: ‘bravo Loreke, van wie heb je dat geleerd?’ roept Kobe ‘van mij, ik heb haar dat geleerd’ terwijl Lore knikt.

Slik, ze wordt toch ook snel groot. Zelf de jas kunnen aan doen is een van de puntjes op de schoolrijpheidslijst zeker? Nu nog zindelijk worden! Daar zijn we nu mee begonnen, benieuwd hoe lang het gaat duren voor we de pampertjes vaarwel mogen zeggen!

P: Kobeke, ‘t is tijd om te vertrekken. Schoenentijd! Doe je basketjes maar aan.

K: Maar… Ik mag zelf kiezen welke schoentjes ik aan doe!

P: Ja maar Kobe, doe nu maar gewoon je basketjes aan.

K: Maar papa, ik wil zélf kiezen welke schoentjes ik aan doe!

P: Allez vooruit dan, kies dan zelf. Maar snel eh jongen.

K: Euhm euhm, ik ga mijn… basketjes aandoen!

Er zijn van die momenten dat het intense geluk van het ouderschap je kan overvallen.

Zoals wanneer je zoontje van vier thuiskomt van vijf dagen ziekenhuis, en hij je dochter van twee in de armen vliegt en beiden beginnen te springen, te dansen, te knuffelen en te roepen hoeveel ze van elkaar houden en hoe ze elkaar gemist hebben. Om vervolgens de living te bestormen en samen de nieuwe boekjes van de bib te verkennen en samen te spelen met het speelgoed waar ze al honderd keer mee gespeeld hebben. Ja, zelfs samen even ruzie maken is op dat moment zo mooi omdat je het gemist hebt.

Onze Kobe is terug thuis, ons gezinnetje is terug compleet. En we zijn er allemaal precies wreed content voor.

Waar Kobes toestand de laatste dagen redelijk status quo bleef, was zijn toestand vandaag dag en nacht verschil met de afgelopen dagen. Hij heeft heel goed geslapen in de nacht van zaterdag op zondag, en hij is opgestaan als de vrolijke, gekke Kobe die we al een week niet meer gezien hadden. Er was bij momenten geen kot mee te houden, hij wilde de hele kinderafdeling op stelten zetten

Deze voormiddag is zijn infuus afgekoppeld, en moest hij tonen dat hij zelfstandig kon voldoende eten en drinken. De dokter wilde hem vanochtend nog niet direct ontslaan, maar als zijn middageten én zijn avondeten goed ging, mocht hij naar huis.

En zo hebben wij vanavond om 18h ons boeltje gepakt, en hebben we het ziekenhuis achter ons gelaten.

Een uurtje later zat onze Kobe in zijn eigen, warme bedje. Om een half uur later terug beneden te staan met de woorden: “ik heb honger”

Het is zo fijn om terug een vrolijke jongen met een gezonde eetlust in huis te hebben. Het is zo fijn om broer en zus weer te zien ravotten.

Onderstaande foto is weliswaar van vlak voor Kobes ziekte, maar het geeft een idee van de sfeer

Trouwens, het moet gezegd: een dikke pluim voor onze Lore ook. Niet alleen onze Kobe is superflink geweest tijdens de hele ziekenhuisepisode, maar voor onze Lore was dit ook allemaal niet gemakkelijk (broertje niet zien, papa en mama nauwelijks zien), en ze heeft dat supergoed en heel flexibel gedragen allemaal. Tof!

Bedankt aan alle lieve familie en vrienden voor de hulp, de steun en de berichtjes!

Niet veel nieuws van het Kobefront vandaag. Eigenlijk is alles zo een beetje zoals gisteren.

Kobeke heeft er een flinke, redelijk vrolijke dag op zitten, maar hij blijft zijn baxter nodig hebben, en hij is duidelijk nog niet in orde. Vanmiddag heeft hij opnieuw zijn middageten overgegeven, en deze namiddag heeft hij 3 uur geslapen en ondertussen koorts gedaan.

Maar kom, er zijn ook zonnestraaltjes: zijn urine is volledig proper, hij heeft vandaag voor het eerst in dagen weer wat stoelgang gedaan, en het debiet van zijn baxter is verlaagd van 70 ml per uur naar 40 ml per uur.

Dag voor dag.

We gaan er van uit dat hij hier zeker nog tot maandag is, maar we durven momenteel van niet veel uit te gaan.

Een superkort berichtje, want Kobeke slaapt al en ligt hier naast mij.

Ik ben vannacht van wacht in de ziekenkamer dus.

Kobes toestand is beter, maar met mondjesmaat. Het ene moment gaat het beter, het andere moment gaat hij weer een stapje achteruit.

Hij heeft vanmiddag een warme maaltijd proberen te eten, en dat lag er na een paar happen weer uit. Dju toch, weer overgegeven.

Maar yoghurtjes, dat lukt prima. En hij krijgt wel stilaan zijn speelsheid terug.

De vooruitzichten? We kijken momenteel liefst niet te ver vooruit, maar de kans is klein dat hij morgen naar huis kan. Zondag heel misschien, maar zover zijn we nog niet.

Bedankt voor alle steun en alle berichtjes!

Wie Kobe in het ziekenhuis “in actie” wil zien: er is een filmpje.

Eigenlijk zegt het filmpje niets, en tegelijkertijd zegt het zo veel. Kobe ligt in een bed heel ziek te wezen en ligt onverstaanbaar “boing boing boing” te vezelen, terwijl zijn ogen wegdraaien.

De clue is: hij ziet er veel zieker uit dan hij op dat moment eigenlijk was. En dat vind ik heel goed nieuws. Want dat wil zeggen dat het showbeest in hem stilaan weer aan het bovenkomen is. Fijn zo.