VredigOp dit eigenste moment ben ik bezig aan mijn laatste nacht in het ziekenhuis, samen met mama. De bezoekjes zitten erop, en het ziekenhuisverblijf ook bijna. Morgen (donderdag) gaan we naar huis.

Spannend, ik kijk er al naar uit! Wat is de wereld nu al veranderd op een paar dagen tijd zeg, wat gaat dat geven als ik mijn wereld nog wat verruim!

Ondertussen kan ik al vlot drinken, vul ik al vlot mijn pampertjes, en slaap ik vrij goed. Bij momenten. Want soms kan ik ook wel wat last hebben van krampjes, slaap ik heel kort, en eet ik heel veel. Dat laatste is bijzonder vermoeiend voor mama, die heeft stilaan behoefte aan wat meer slaap en energie. Ik doe mijn best…

Vandaag de laatste bezoekjes in het ziekenhuis gehad. Mama’s oma is deze morgen langsgeweest, da’s mijn overgrootmoeder! En o wat hadden we het knus samen…

Geborgen

Iedereen is dol op mij, da’s wel duidelijk. Wat een charmeleven toch, dat babyschap. Zou ik later zoveel succes hebben bij de meisjes als nu het geval is?

Ondertussen is papa alles aan het voorbereiden voor onze thuiskomst. Hij doet zijn best om tussen zijn weinige uurtjes slaap en zijn wakende momenten bij mama door het huishouden wat te doen, en hij is alvast uitgebreid de handleiding van de Maxi-Cosi – waarmee ik morgen vervoerd ga worden – aan het lezen.

Vanavond heeft hij alvast geoefend.

Beer in Maxi-Cosi

Goed zo papa. Ik laat me veilig leiden door jouw gordelspankunsten.

Laat een reactie achter