Nonde nonde, wat is me dat nu toch zeg. Zitten ze twee weken geleden met twee naalden in mijn billen te prikken, lappen ze me dat deze week toch wel wéér zeg?

Maandagavond zijn we nog eens langsgeweest bij dokter Piet. Alles ging goed, en ik lag nietsvermoedend op de tafel te spartelen, toen dokter Piet daar plots weer stond met een spuitje. En *prik* voor ik er erg in had, was de naald in mijn bil gepropt. Een prikje, en een hoop vieze beestjes in mijn lichaam.

Nu, gelukkig voor mama en papa was het verdriet – net als twee weken geleden – van zeer korte duur. En buiten een beetje sufferigheid gisteren heb ik er ook niet veel hinder van ondervonden. Dus, allemaal goed nieuws, mijn lichaam heeft er weer een hoop antistofjes bijgemaakt!

Ondertussen werk ik volop verder aan mijn ontwikkeling. Motorische ontwikkeling interesseert me momenteel wat minder (af en toe op mijn buik liggen is meer dan goed genoeg), maar babbelen is des te meer mijn ding voor de moment. Ik tetter soms een uur aan een stuk! En interessante dingen dat ik dan zeg, man man, niet te doen!

Binnenkort dus geen getypte tekstjes meer op mijn blog, maar ingesproken berichtjes. De vooruitgang, meneer! De vooruitgang…

Kabouter duimzuig

Laat een reactie achter