Voor Kobe was de tweede schoolweek toch wel de moeite. Dinsdag meteen mee op schoolreis naar het bos-park in Lokeren en dus zonder slaap voor de eerste keer op de bus. Hij heeft zich alvast gewèldig geamuseerd maar ik heb hem nog nooit zo vermoeid (en lastig 
) geweten als die avond! Hij heeft het dan ook meegesleept voor de rest van de week. De volle donderdag ging ook nog prima, maar vandaag, vrijdag, was hij op de middag gebroken toen hij thuiskwam. Als je de woorden: ‘mama, mag ik asjeblief naar bed’ hoort, dan weet je hoe laat het is… Normaal was het deze namiddag stoet op school en mochten de kleintjes meegaan als ridder. Hij keek er wel naar uit, maar het interesseerde hem niet meer: bed, slapen, moe. Spijtig, maar hij doet het nu toch al veel beter dan verwacht!
Dus nu zijn er twee slapende kindjes in huis.
Ja, twee, want ons Lore is ook uitgeteld: meegezeuld worden naar school, terug naar huis, naar de kinesist, terug naar huis, eten, naar school, terug naar huis: het is toch ook al een hele boterham. Vandaag was het haar eerste sessie bij de kinesist. Ze heeft al sinds de geboorte de neiging om haar hoofdje scheef te houden en dit moet zo snel mogelijk aangepak worden. Het is supergoed meegevallen. Ze is daar ondersteboven gekeerd in houdingen die ik zelf nooit zou proberen bij mijn kindje, maar zij vond het grappig. De afwijking is ook minimaal, dus na een paar sessies, zal er niets meer van te zien zijn. Gelukkig maar!
Nele hield ook altijd haar hoofd naar dezelfde kant, maar wij zijn naar een osteopaat geweest en dat heeft enorm geholpen.
Hopelijk heeft het bij jullie ook zo’n succes !
Oei Lore toch… hopelijk ben je snel beter!
En als je het leuk vindt en een paar sessies helpen, dan is dat allemaal best wel te doen!