De eerste schooldag…
In 1 woord? Fantastisch!

Onze Kobe was al van ‘s morgens vroeg door het dolle heen, “joepie, naar juf Eva”, hij wist zich geen blijf met zichzelf van vreugde.
Dansen, zingen, springen, joepie-jee-en, … Ik heb nog nooit zo’n vlotte ochtendspits met Kobe meegemaakt. Eenmaal aan de school werd de vreugde zowaar nog groter.

Enkele citaten:

“Straks gaat de bel en dan komt jufffffffffffff EEEEEVAAAAA”

“Kijk, daar is Arthur en Nora en Mies en Frauke en Oliver en en en…”

“Mama, zoveel kiendjes (= kindjes )!”

“Ik ga veeeeeel spelen: op de trein (er staat een speeltrein op de speelplaats) en in de klas en met de vele kiendjes.”

Toen ging de bel en het scheelde niet veel of onze Kobe gaf de juf een dikke-dikke knuffel. Alle ouders mochten mee naar het klasje om de kindjes te helpen met het kiezen van hun symbooltje aan de kleerhanger in de gang en om ze voor het eerst naar hun nieuwe klas te begeleiden.
Kobe had supersnel gekozen: een koe. Kobe zal dit jaar dus gekenmerkt worden door het tekeningetje van de koe. Beuh!

Hij spurtte daarna de klas binnen om te spelen en op mijn vraag of mama niet nog een kusje kreeg, kreeg ik doodleuk te horen:

“Maar mama, ik heb daar geen tijd voor!”

Ik heb toch mijn kusje nog gekregen hoor . En ik was zo fier als een gieter om te zien hoe flink hij direct begon te spelen, alsof hij er al elke dag van zijn leventje gaat.

Op de middag gisteren, vanmorgen en vanmiddag bleef hij even enthousiast. Hij was natuurlijk wel stikkapot van vermoeidheid. Maar hij kreeg direct een dikke pluim van de juf: ‘zo’n flinke jongen’.

Als kers op de taart: Kobe gaat nu al twee avonden heel vlotjes slapen,
aja, want hij moet uitgeslapen zijn om naar school te kunnen .

Zalig…

Ondertussen zijn alle foto’s van de doop verwerkt (met dank aan fotograaf Bruno!), en staan de meeste online in een Flickr fotoset. Klikkie-klik. Vergelijk trouwens gerust met ons Kobe, 2 jaar geleden.

En achteraf was er natuurlijk taart. Een reusachtige taart die ik ‘s ochtends samen met Kobe gaan halen was. Waarmee Kobe trouwens voor dé mop van de doopviering gezorgd heeft: toen de priester Kobe uitnodigde om mee naar voor te komen, riep Kobe enthousiast “Ja!” en vervolgens voor iedereen die het wilde horen “maar waar is de taart???”

Ze is gedoopt, ons muizemie.

Wat is het belangrijkste voor een jonge papa? Zijn verloren bankkaart of de favoriete knuffel van zijn bijna-3-jarige zoon? Jonge ouders moeten niet lang nadenken: de knuffel.

Zoals u misschien al wist, is Kobe zijn favoriete knuffel een T-shirtje. Een zwart-rood pyjama-T-shirtje, dat hij overal met zich meesleept. Met mate, want hij mag het normaal niet meenemen naar winkels en naar de school, omdat we te bang zijn dat hij het zou kunnen kwijt raken, en dan zou het drama niet te overzien zijn.

Vanochtend had Kobe zijn kikker en zijn T-shirtje ingepakt in een cadeautje, voor de fun. Op dat moment stond ik op punt om te vertrekken naar de drankcentrale, en Kobe mocht mee. En zijn cadeautje mocht ook mee. En dus sleepte hij het pak achter zich aan in de winkel. Het begon daarbij wat open te gaan, maar ik was me van geen kwaad bewust.

Goed, water en bier gekocht, aan de kassa even wat verwarring rond de klantenkaart, en hup, wijle weer naar huis.

Om 12.45h – een kwartier na sluiting van de drankcentrale – was het bedtijd voor Kobe. Dus mama begint het gerief bijeen te zoeken, opent het cadeautje, en vraagt verschrikt: “waar is T-shirtje?”

Paniek. Zowel Eveline als ik werden helemaal koud, want de ramp was geschied: T-shirtje was zoek. De kikker zat nog in het pak, maar T-shirtje niet. De drankencentrale!

Een kwartier na sluitingstijd, maar kom, een mens kan maar proberen. En hoera, gehoor aan de andere kant van de lijn.

- “Goedendag, met Karel Titeca. Ik ben vanochtend bij u geweest met mijn zoontje, en…”
- “Ja, uw bankkaart. Die ligt hier voor u klaar!”
- “Mijn bankkaart? Serieus?? Aha, nu je het zegt, mijn bankkaart is weg. Maar goed (wegwimpelend), het is daarvoor niet dat ik bel. We zijn het T-shirtje van mijn zoontje kwijt!! (wat uiteraard véél belangrijker is)”
- “Ja, dat ligt hier ook”

Oef. Opluchting. Nog even doorgebabbeld met de vriendelijke dame. Ze stelde eerst voor om dinsdag langs te komen (morgen is het toe), tot ze hoorde dat het kledingstuk de favoriete knuffel van mijn zoontje is. Het moét zelf ook een mama zijn, want ze stond op punt om te vertrekken naar huis, maar voor de knuffel van mijn zoontje, wilde ze nog wel 10 minuutjes langer blijven. Een kwartier later was alles weer opgelost, en was mijn zoontje dolgelukkig. En ik was enorm dankbaar dat alles terecht was, en voor de vriendelijkheid van de dame in kwestie.

Maar die bankkaart? Daar had ik wel voor gewacht tot dinsdag hoor…

Weet je wat zo ongelofelijk leuk is aan dat kleuterklasje van Kobe? Iets wat wij in onze tijd niet hadden?

Dat de juffen rondlopen met een digitaal kodakske, en fotootjes trekken van de kindjes, en die achteraf ook doorsturen naar de ouders. Je hoort soms ouders van kleuters zeggen “ik zou wel eens een vliegje willen zijn dat in de klas aan het meekijken is”. Wel – die foto’s geven ons de kans om even vlieg te spelen.

Vlieg even met ons mee door de belangrijkste sfeerbeelden van Kobes anderhalve schoolmaand. Een zes weken gevuld met plezier, vertier en pret! Onze flinke kleuter is zo snel zoooo groot geworden…

(klikken op een foto brengt je telkens naar een vergroting)

Er werd in de klas heel wat geknutseld, gekleurd en gekliederd. En de ene keer moesten ze daar al beter voor gekleed zijn dan de andere keer.

Een hoogtepunt in zijn tweede week school reeds, was de schoolreis. Een fantastische dag waar ons ventje zich te pletter geamuseerd heeft, maar waar hij op het eind van de dag ook stikkapot van was. De onderstaande foto op de bus getuigt daarvan…

En tenslotte de klasfoto. Eentje in het klasje, eentje met een groepje op schoolreis. Kobe zijn nieuwe vriendjes en vriendinnetjes, waar hij op korte tijd een fijne band mee opgebouwd heeft. Hopelijk voor de meesten: tot in september!

Kijk! Kijk!

Hiep hiep hoera! Gelukkige 1000ste verdagdag voor mezelf!

Op Hemelvaartsdag – enkele weken geleden dus al – zijn we met z’n allen op bezoek geweest bij Rune, Imre, nonkel Bert en tante Sief in Wilsele. En van daaruit zijn we met het hele gezelschap naar het speelplein van Wijgmaal getrokken. Het leverde een leuke namiddag op.

De laatste paar dagen is het druilerig weer tot en met. Boeh.

Maar afgelopen weekend was dat wel anders. Toen scheen het zonnetje!

En toen moest ik zelf voor de nattigheid zorgen eh!

Dolle pret! En achteraf uitblazen!

Dat ik voor de verandering weeral eens serieus achter zat met de foto’s.

Maar ik heb een inhaalbeweging van een 100-tal foto’s gedaan. Neem gerust een kijkje in de Flickr-set, of wacht geduldig af – de komende dagen laat ik de belangrijkste hier wel verder aan bod komen…

Alweer een schoolweek voorbij, amai het vliegt! En het gaat goed. Deze middag was Kobe aan het wenen, stel je voor, omdat hij niet met de andere kindjes mee naar de refter mocht maar mee moest naar huis. Eerlijk gezegd vind ik dat super om te horen. Wat een pak minder is, is het feit dat zijn zindelijkheid op school momenteel ver zoek is. Hij heeft iedere dag accidentjes op de speelplaats. Ik heb er met een van de juffen al over gesproken, die hem alvast wat beter in de gaten zal houden op dat vlak, maandag zie ik de andere juf. Juf Eva raadt pamperbroekjes nu zeker af, want eigenlijk is hij zindelijk, hij is gewoon overweldigd en het is allemaal wat te veel. Afwachten dus en bijzonder veel broeken wassen. Eten doet hij ook weer heel goed, op school gaat hij ondertussen graag naar de refter en hij heeft zelfs al enkele vriendjes. Als je vraagt aan Kobe met wie hij gespeeld heeft, is het antwoord: Frauke en Oliver. Vooral de naam ‘Frauke’ valt nogal veel de laatste dagen, en ik moet zeggen, onze jongen heeft smaak .

Ons Lore is wat aan het schipperen momenteel tussen 4 en 5 voedingen. 5 is te veel en 4 is te weinig. Maar ze slaapt weer beter momenteel (hout vasthouden), waardoor de nachten en avonden een pak rustiger geworden zijn. Vandaag bij de kinesist hebben we ook even gewerkt aan haar algemene zithouding. Er was namelijk wat tijd over, dus ik heb de nodige trukjes geleerd over hoe ik haar moet aanmoedigen om te kruipen, te zitten, zelf van de buik naar zithouding te raken en zo. Ons Lore is alvast heel gemotiveerd om vooruit te raken in het leven. Het park zullen we dit weekend mogen verlagen, want ons meisje was over de rand aan het kruipen deze morgen: met beide handjes de rand vastgrijpen en goed trekken, met als gevolg dat ze met haar hoofd al boven de rand uitstak. Ze wordt toch supersnel groot! Haar flesje water heeft ze deze middag zélf gedronken! En achteruit kruipen, dat kan ze al als de beste.

Een ding ga ik alvast niet direct meer doen: een bezoekje met Lore aan de delhaize. Ahum het gedrag van klanten en personeel daar. Laten we vooral de mama met buggy de weg blokkeren of de pas afsnijden. En laten we vooral boos kijken als ze niet snel genoeg passeert naar ons gedacht. En o wee als die kleine begint te wenen, wat een schande! Stel je voor, die mama geeft haar kleine eerst een tuutje alvorens af te rekenen, dat is wel degelijk 2 seconden tijdverlies voor kassière en klant achter haar… Geef mij maar Colruyt! Daar zijn ze tenminste kindvriendelijk.

Voor Kobe was de tweede schoolweek toch wel de moeite. Dinsdag meteen mee op schoolreis naar het bos-park in Lokeren en dus zonder slaap voor de eerste keer op de bus. Hij heeft zich alvast gewèldig geamuseerd maar ik heb hem nog nooit zo vermoeid (en lastig ) geweten als die avond! Hij heeft het dan ook meegesleept voor de rest van de week. De volle donderdag ging ook nog prima, maar vandaag, vrijdag, was hij op de middag gebroken toen hij thuiskwam. Als je de woorden: ‘mama, mag ik asjeblief naar bed’ hoort, dan weet je hoe laat het is… Normaal was het deze namiddag stoet op school en mochten de kleintjes meegaan als ridder. Hij keek er wel naar uit, maar het interesseerde hem niet meer: bed, slapen, moe. Spijtig, maar hij doet het nu toch al veel beter dan verwacht!

Dus nu zijn er twee slapende kindjes in huis.

Ja, twee, want ons Lore is ook uitgeteld: meegezeuld worden naar school, terug naar huis, naar de kinesist, terug naar huis, eten, naar school, terug naar huis: het is toch ook al een hele boterham. Vandaag was het haar eerste sessie bij de kinesist. Ze heeft al sinds de geboorte de neiging om haar hoofdje scheef te houden en dit moet zo snel mogelijk aangepak worden. Het is supergoed meegevallen. Ze is daar ondersteboven gekeerd in houdingen die ik zelf nooit zou proberen bij mijn kindje, maar zij vond het grappig. De afwijking is ook minimaal, dus na een paar sessies, zal er niets meer van te zien zijn. Gelukkig maar!