De avond gaat in, en bibi heeft weer post gevat aan het ziekenbed van dochterlief. Ze ligt hier momenteel als een blok te slapen, met een maagsonde die via haar neus naar binnen gaat, en een E.T-phone-home-saturatiemeterlampje aan haar duim (wie het kent, weet wat ik bedoel).

Hopelijk heeft ze een betere nacht dan vorige nacht, toen Eveline geen oog heeft moeten dichtdoen omdat alles vreselijk fout aan het lopen was, en het slijm uit haar maag moest gezogen worden, en er een half uur vruchteloos geprobeerd is om een baxter te steken, en si en la. En ik zeg dat eigenlijk niet alleen voor mijn eigen nachtrust, maar vooral voor die van Lore, zodat ze wat kan recupereren. Ze is ondertussen stilaan een halve kilo afgevallen, ze heeft alle slaap nodig die ze kan krijgen.

Maar genoeg over Lore of over ons, want we zouden de kroonprins van het gezin dreigen te vergeten: onze Kobe! Dit is uiteindelijk ook zíjn blog. Hoe gaat het nog met onze flinke vent?

Goed eigenlijk, al is hij zijn kluts wel wat kwijt rond de hele situatie. Hij weet dat zijn zus in het ziekenhuis ligt, en hij legt daarbij direct een associatie met november, toen Eveline en Lore ook in het ziekenhuis lagen, wegens de geboorte van onze meid. Zo spreekt hij continu over “baby’tje” als het gaat over Lore in de ziekenhuiscontext, en verwacht hij ook dat we op bezoek gaan gaan en dat er dan allerlei cadeautjes voor hem gaan zijn ook…

Helaas mag onze vent niet op bezoek bij zijn zusje. Andere kindjes in de buurt van onze Lore laten komen, is voorlopig niet verstandig, zowel voor ons Lore als voor die andere kindjes. Dus moeten we zijn 10 keer “strakjes ziekenhuis” op een dag beantwoorden met “neen Kobeke, dat gaat niet”. Hij mist zijn zusje wel, de lieverd.

Hij mist zijn papa en mama ook, want doordat wij continu permanentie houden bij ons Lore, ziet hij ons zelden tesamen. Gelukkig kan dat af en toe wel nog, als bv. onze ouders bij Lore zijn.

Natuurlijk, een peuter van 2,5 zou geen peuter zijn als hij de situatie niet op zijn minst wat zou uitbuiten. Hij voelt duidelijk genoeg dat de situatie momenteel zeer abnormaal is, en doet dus zijn uiterste best om alles wat meer te rekken, en om overal wat meer voordeel uit te halen. En als alles al zo moeilijk is, dan is het nog moeilijker om je zoon op zo’n momenten continu tegen te spreken. De lieve sloeber.

Neen, we moeten het zeggen zoals het is: we hebben geluk dat Kobe het allemaal zo goed en zo flink oppakt. We hadden ergere scenes kunnen hebben…

Jammer genoeg moeten we nu nog een heel weekend overbruggen met zus in het ziekenhuis, maar voor we het weten is dat ook weer gepasseerd, en kan Kobe weer naar tante Rita. En hopelijk is zus dan maandagavond terug thuis eh…

Vandaag is het een belangrijke dag!

Ons Lore, die is morgen 3 maand. En gevlogen dat die 3 maanden hebben! En een flinke meid dat we hebben. Ze slaapt al weken aan een stuk flink door ’s nachts, en overdag kan ze heel goed haar plan trekken in haar eentje.

Vandaag is het ook de eerste werkdag van Eveline, na héél, héél lang. Mocht u het al vergeten zijn: Eveline heeft een hel van een zwangerschap gehad, en is thuis geweest van in het voorjaar. Dus vandaag de eerste werkdag na heel lang – benieuwd wat dat gaat geven.

Over onze eerste ochtendspits in de nieuwe situatie zijn we alvast zeer tevreden. Mama om 6 uur op, papa een kwartier later, ondertussen kreeg Lore haar flesje, tegen 6.25h Kobe uit zijn bedje, en die heeft flink melkje gedronken, potje gegaan, kleertjes aan, boterhammetje gegeten, en tegen 7 uur lag Lore in de koets en stond Kobe met zijn jasje klaar om samen met papa en zus naar tante Rita – de onthaalmoeder – te gaan. Kobe was daarbij heel flink, maar hij ziet zijn zusje dan ook zéér graag. Kijk maar naar de fotootjes van vorige week:

Tegen 7.18 u. stond ik stipt op het perron van het station in Dendermonde. Om dan te merken dat mijn trein afgeschaft is. Ach ja…

O ja, en gisteren was het exact één jaar geleden dat we verhuisd zijn naar ons nieuwe huisje. En we wonen er nog altijd zeer graag!

Courgette-tomatensoep maken is heel gemakkelijk: boter smelten, ajuintje erbij, dan courgette, tomaat, bouillon en water en laten stoven voor een 20-tal minuutjes, met dekseltje op. Af en toe eens roeren om te zien of het bijna klaar is. Vervolgens mixen. Zelfs onze Kobe kan het! Terwijl ik bezig was, haalde hij een grote plastiek slakom uit de kast en nam hij zijn plastiek kookserviesje en groentjes ter hand:

‘eest bote in’ (Hij smeet in de slakom wat leek op boter, met behulp van zijn mesje)

‘anuin bij’ ‘oei, snijde!’ (Hij neemt een mesje en snijplankje en begint een plastiek aubergine in stukjes te snijden)

‘gjoentjes bij en blokje (= bouillon) bij en wate bij’ (Hij zit enthousiast groentjes te snijden en gebruikt een plastiek flesje met de woorden ‘vinaigrette’ erop als water)

‘mamaaaaa, dekseltje nodig!’ (Ik improviseer een deksel voor de slakom)

‘nu roeje en dekseltje opzette’

Hij kan het al beter dan ik . Hij wordt wel een experimentele kok later, zelfs de appelsienen vlogen bij de brocolli en aubergine in zijn kookpot. Mmm lekker.

Ondertussen zit Lore gezellig in haar babysit en kijkt ze vrolijk toe. Zij heeft ondertussen haar handen goed ontdekt, vooral dat ene vingertje aan de zijkant, dat mama ‘duim’ noemt… Als ze haar tuut niet meer heeft, dan zal ze niet schreeuwen of zo, neen, dan stopt ze gewoon haar duim in haar mond. Zelfredzaamheid .

Toch handig als je kind kan tellen! Het grootste voordeel is toch dat je kan dreigen met ‘ik tel tot drie… 1… 2…’. En het werkt dan nog ook. We mogen wel niet aarzelen of terugkomen op ons tellen. Drie is drie en dan moet hij begonnen zijn met wat we ook van hem vragen, anders pakken we hem zonder pardon op.

Ik ben echt wel van plan om nog eens een filmpke te maken van Kobe die roept: ‘néééééééé, Kobekobekobekobekobekobekobe doen!!!’

De ochtenden kunnen dus al eens bijzonder hectisch verlopen. Tegen de tijd dat Kobe geprobeerd heeft om zelf zijn melk op te warmen, zelf zijn kleren aan te doen, op het potje te gaan, boterham te eten op zijn tempo (= traaaaaaaaaaaaag), zelf zijn jasje en muts aan te doen enz enz, is er wel al heel veel tijd verstreken. Binnen 2 weken gaan onze 2 deugnietjes samen naar de onthaalmoeder. Benieuwd hoe dat zal verlopen ’s ochtends. Ik vrees dat we vooral onze wekker bijzonder vroeg zullen moeten zetten.

Maar nu nog even genieten van het thuis-zijn!

Ons Lore is goed bezig! Haar 5 flesjes van 180 waren niet meer genoeg, nu maken we 210ml, met als gevolg dat zijn op een dag meer dan 1 liter melk naar binnen krijgt. Een serieus mollige meid dus, met stevige michelin-billekes.

Tussen de flessen door wringt ze zich in alle mogelijke bochten voor haar favoriete hobby: Kobe bestuderen. Vanuit het park, op het verzorgingskussen, in de babysit, maakt niet uit waar ze zit, altijd zoeken haar oogjes wat grote broer nu weer aan het uitspoken is.

Geloof het of niet, maar ons jongste slaapt zelfs beter dan Kobe. Hij heeft het de laatste tijd weer in om meerdere keren per nacht huilend wakker te worden. Hout vasthouden, maar Lore slaapt nu tot rond 6 à 7u ’s morgens en wordt vervolgens vrolijk wakker. Als ik me over haar wiegje buig in de ochtend, dan krijg ik de liefste lach van de wereld. Ik denk dat ze al door heeft: mama is daar, de melk komt!

Dus eten, slapen, kijken, lachen en een mini-huilmoment in de avond, zààààlig gewoonweg. Ik heb zo het gevoel dat het tijdperk van de afwisseling is aangebroken: als de ene gemakkelijk is, doet de ander moeilijk .

Hoera! Een familiefoto!

En het moeilijkste was niet om ons Lore deftige op de foto te krijgen (die was alert genoeg), maar wel onze Kobe. Die was niet echt in de camera geinteresseerd.

De foto is trouwens genomen bij mijn broer thuis, en dat was de gelegenheid om nog eens alle kleinkinderen Titeca tesamen op de foto te zetten.

Van links naar rechts: Pieter, Lore, Charlotte, Kobe en Joeri. Vijf kinderen naar de lens laten kijken is helemaal onbegonnen werk.

Twee jaar geleden deed diezelfde zetel ook al dienst voor een gelijkaardige foto, maar toen had onze Kobe de rol die onze Lore nu heeft, zij het in veel minder alerte vorm.

Het was vandaag zover: de eerste vaccins voor ons Lore, ocharme het dutske. In tegenstelling tot grote broer ten tijde van zijn eerste prikjes, heeft Lore het ganse kot bijeengekrijst. Nu afwachten wat de gevolgen zullen zijn.

Voor de rest zijn onze twee deugnieten goedgekeurd met volgende woorden in hun respectievelijke gezondheidsboekjes: Kobe is een flinke peuter en Lore is een flinke zuigeling .

Lore is een evenwichtige en stevige meid op percentiel 75, zowel qua lengte als gewicht als hoofdomtrek. Kobe daarentegen heeft percentiel 25 voor gewicht, 50 voor lengte en 75 voor hoofdomtrek. Een mager lang manneke met een groot hoofd dus .

Het mag trouwens geweten zijn dat onze Kobe bijzonder flink was bij de dokter. Hij heeft zelfs aan de dokter gezegd dat die in zijn oren moest kijken en hij heeft aan de dokter gevraagd om zijn veter dicht te doen. Absoluut niet verlegen, amai nog niet. En dat hij flink was, dat besefte Kobe zelf ook maar al te goed. Bij vertrek sprak hij de volgende woorden: Kobe flink, Kobe snoepjes!

Juist ja…

Nog één foto heb je van mij tegoed in onze verhaaltjes-reeks van deze week. Met een heel simpel verhaaltje.

Lores kamer is nog niet helemaal ingericht zoals we hem zouden willen. Dat komt nog, en dan krijgen jullie nog wel een foto daarvan.

Wat wél al in orde is, sinds september zelfs al, is de lamp in haar kamer. We hebben een hele toffe lamp gevonden, en onze Kobe vindt hem ook geweldig.

Maar wat hij óók geweldig vond, was de doos van de lamp. Getuige daarvan is onderstaande foto van begin september.

Elk tweede kind is wennen en aanpassen voor het eerste kind. Dat staat in alle boekskes, dat gaat elke ouder met ervaring je zeggen, en dat is ook niet zo moeilijk te begrijpen: onze Kobe bijvoorbeeld heeft twee jaar het rijk voor hem alleen gehad, de volle, exclusieve aandacht van zijn beide ouders, en plots moet hij dat alles delen met een klein, hulpeloos wezentje dat schreeuwt, slaapt en drinkt. Een mens zou voor minder zijn kluts kwijt zijn.

Nu, we hebben als ouders àbsoluut geen klachten over onze Kobe. Hij is heel braaf, hij is dol op zijn zusje, en hij is héél lief tegen haar. Als ze weent, loopt hij naar haar toe en zegt hij “Looje nie wene papa komt!” en als hij gaat slapen geeft hij ons een kusje, en vervolgens moét hij Lore een kusje geven, met de woorden “jij ook meidje!”. Grappig

Neen, het valt al bij al goed mee met onze Kobe. Als hij zich al eens afreageert, is het op ons. Niet op onze Lore.

Maar kijk, er is één iets wat in de boekskes beschreven staat, waar onze Kobe serieus last van heeft: regressie. Hij is op een aantal vlakken een paar maanden terug gegaan in de tijd. Hij huilt weer rapper als iets niet lukt, en hij gedraagd zich weer meer als de puberpeuter van een paar maanden terug.

Soms levert dat grappige foto’s op…

1. Kobe wilde plots weer op het schootje voor zijn melk. Gelukkig heeft dat niet lang geduurd…

2. Kobe wilde plots weer in het park. Niet onlogisch, want het was een nieuw speelterrein (terug van weggeweest, eigenlijk, maar weet hij veel)

3. Die Maxi-Cosi, dàt ziet er comfortabel uit! Kobe Cosi!

(op de laatste foto doet hij alsof, hoor)

En zo zitten we soms met twee baby’tjes in huis

Kobe is dol op koken. Hij kijkt al van jongsafaan graag mee in de kookpotten, en waar we kunnen, laten we hem helpen: koekjes bakken, deeg kneden, geschilde aardappelen in de pot doen, …

Vorige week heb ik een gehaktbroodje gemaakt, en daar mocht Kobe ook bij helpen. Kobe kreeg de grote mengkom voor zich, waar het gehakt in ging, en mocht helpen het brood verkruimelen, de eitjes breken, de kruiden en de ajuintjes erbij doen, en de boel mengen. En achteraf ging alles in een ovenschotel, en mocht er nog een laagje chapelure op. En dat ging allemaal heel leuk en goed eigenlijk.

Toen alles klaar was, nam ik de ovenschotel op, en draaide ik mij om om de ovenschotel in de oven te steken, zodat we een half uur later een heerlijk “vleesje” konden eten. Dus ik had mijn ogen hoogstens 15 seconden niet op mijn zoon gericht. Toen ik plots Eveline – die binnenkwam – hoorde roepen: “Pas op!!!”

Papa had een cruciale fout gemaakt: ik had de doos chapelure onbewaakt voor Kobes gretige handjes laten staan. Een kans die mijn zoon niet heeft laten liggen.

Jawel, onze tafel lag vol chapelure, en de doos was leeg.

En weet je wat? We hebben er eens goéd mee gelachen, en dan alles netjes opgekuist.