Momenteel draait het hier allemaal een beetje rond het thema ‘slapen’: Kobe slaapt te veel en Lore te weinig (= en hoe het ook nooit eens goed is hé ).

Kobe is bekaf van zijn school-ervaringen. Het is natuurlijk wel super hoe hij na een dagje school zijn hele dag herbeleeft. Je hoort hem dan zachtjes tijdens het spelen thuis zingen van Jules (goedemooooorgen Jules en zo) en je hoort hem dan mompelen: nu krijgen jullie allemaal een naampje op je pull, jij bent Kobe… Zo weten we echt wat er in de klas gebeurt. Tegen dat de avond valt, is hij echter een wrak. Het grootste deel van het afgelopen weekend heeft hij dan ook geslapen. Benieuwd hoe lang hij nog zo uitgeteld zal zijn van een dag zonder slaap.

Lore is aan de andere kant niet in slaap te krijgen (of te houden ‘s nachts), hoewel ze ‘s avonds doodmoe en hangerig is. Iedere avond is ze bijna niet in bed te krijgen: wenen, rechtkruipen, brullen (en Kobe wakker brullen), ‘s nachts wordt ze om de haverklap wakker (tuutje, knuffel, in extremis zelfs melk) en ‘s morgens, ja ‘s morgens slaapt ze best wel . Nachtraafje? Laten we zeggen dat we alle trukken van de foor aan het proberen zijn…

Ook zij heeft vandaag weer een mijlpaaltje genomen: drie stapjes zonder steun of handje!

1 ding is zeker: het is SUPER om thuis te komen en twee kinderen enthousiast op je te zien aflopen / -kruipen om je een dikke knuffel en zoen te geven en te beginnen babbelen / brabbelen hoe leuk de dag wel geweest was. Daar kikkert een mens al eens van op na een zware dag op het werk (beter dan royco minute soup!)

De eerste schooldag…
In 1 woord? Fantastisch!

Onze Kobe was al van ‘s morgens vroeg door het dolle heen, “joepie, naar juf Eva”, hij wist zich geen blijf met zichzelf van vreugde.
Dansen, zingen, springen, joepie-jee-en, … Ik heb nog nooit zo’n vlotte ochtendspits met Kobe meegemaakt. Eenmaal aan de school werd de vreugde zowaar nog groter.

Enkele citaten:

“Straks gaat de bel en dan komt jufffffffffffff EEEEEVAAAAA”

“Kijk, daar is Arthur en Nora en Mies en Frauke en Oliver en en en…”

“Mama, zoveel kiendjes (= kindjes )!”

“Ik ga veeeeeel spelen: op de trein (er staat een speeltrein op de speelplaats) en in de klas en met de vele kiendjes.”

Toen ging de bel en het scheelde niet veel of onze Kobe gaf de juf een dikke-dikke knuffel. Alle ouders mochten mee naar het klasje om de kindjes te helpen met het kiezen van hun symbooltje aan de kleerhanger in de gang en om ze voor het eerst naar hun nieuwe klas te begeleiden.
Kobe had supersnel gekozen: een koe. Kobe zal dit jaar dus gekenmerkt worden door het tekeningetje van de koe. Beuh!

Hij spurtte daarna de klas binnen om te spelen en op mijn vraag of mama niet nog een kusje kreeg, kreeg ik doodleuk te horen:

“Maar mama, ik heb daar geen tijd voor!”

Ik heb toch mijn kusje nog gekregen hoor . En ik was zo fier als een gieter om te zien hoe flink hij direct begon te spelen, alsof hij er al elke dag van zijn leventje gaat.

Op de middag gisteren, vanmorgen en vanmiddag bleef hij even enthousiast. Hij was natuurlijk wel stikkapot van vermoeidheid. Maar hij kreeg direct een dikke pluim van de juf: ‘zo’n flinke jongen’.

Als kers op de taart: Kobe gaat nu al twee avonden heel vlotjes slapen,
aja, want hij moet uitgeslapen zijn om naar school te kunnen .

Zalig…

Weet je wat zo ongelofelijk leuk is aan dat kleuterklasje van Kobe? Iets wat wij in onze tijd niet hadden?

Dat de juffen rondlopen met een digitaal kodakske, en fotootjes trekken van de kindjes, en die achteraf ook doorsturen naar de ouders. Je hoort soms ouders van kleuters zeggen “ik zou wel eens een vliegje willen zijn dat in de klas aan het meekijken is”. Wel – die foto’s geven ons de kans om even vlieg te spelen.

Vlieg even met ons mee door de belangrijkste sfeerbeelden van Kobes anderhalve schoolmaand. Een zes weken gevuld met plezier, vertier en pret! Onze flinke kleuter is zo snel zoooo groot geworden…

(klikken op een foto brengt je telkens naar een vergroting)

Er werd in de klas heel wat geknutseld, gekleurd en gekliederd. En de ene keer moesten ze daar al beter voor gekleed zijn dan de andere keer.

Een hoogtepunt in zijn tweede week school reeds, was de schoolreis. Een fantastische dag waar ons ventje zich te pletter geamuseerd heeft, maar waar hij op het eind van de dag ook stikkapot van was. De onderstaande foto op de bus getuigt daarvan…

En tenslotte de klasfoto. Eentje in het klasje, eentje met een groepje op schoolreis. Kobe zijn nieuwe vriendjes en vriendinnetjes, waar hij op korte tijd een fijne band mee opgebouwd heeft. Hopelijk voor de meesten: tot in september!

Voor Kobe was de tweede schoolweek toch wel de moeite. Dinsdag meteen mee op schoolreis naar het bos-park in Lokeren en dus zonder slaap voor de eerste keer op de bus. Hij heeft zich alvast gewèldig geamuseerd maar ik heb hem nog nooit zo vermoeid (en lastig ) geweten als die avond! Hij heeft het dan ook meegesleept voor de rest van de week. De volle donderdag ging ook nog prima, maar vandaag, vrijdag, was hij op de middag gebroken toen hij thuiskwam. Als je de woorden: ‘mama, mag ik asjeblief naar bed’ hoort, dan weet je hoe laat het is… Normaal was het deze namiddag stoet op school en mochten de kleintjes meegaan als ridder. Hij keek er wel naar uit, maar het interesseerde hem niet meer: bed, slapen, moe. Spijtig, maar hij doet het nu toch al veel beter dan verwacht!

Dus nu zijn er twee slapende kindjes in huis.

Ja, twee, want ons Lore is ook uitgeteld: meegezeuld worden naar school, terug naar huis, naar de kinesist, terug naar huis, eten, naar school, terug naar huis: het is toch ook al een hele boterham. Vandaag was het haar eerste sessie bij de kinesist. Ze heeft al sinds de geboorte de neiging om haar hoofdje scheef te houden en dit moet zo snel mogelijk aangepak worden. Het is supergoed meegevallen. Ze is daar ondersteboven gekeerd in houdingen die ik zelf nooit zou proberen bij mijn kindje, maar zij vond het grappig. De afwijking is ook minimaal, dus na een paar sessies, zal er niets meer van te zien zijn. Gelukkig maar!

• Maandag en dinsdag: heel enthousiast.
• Woensdag: eerste aanvaring met een ‘stout kindje dat hem pijn had gedaan’, maar dat heeft de pret op school gelukkig niet bedorven.
• Donderdag: nog steeds enthousiast, maar hij weigert te eten op school. Het was zijn eerste volle dag op school en ik ben een uitgehongerd ventje gaan ophalen. Blijkbaar had hij ook nog eens overgegeven wat hij had moeten eten op school. En dan kreeg ik een tegenstrijdig verhaal:
  • Dixit Kobe: heb hatsjoe gedaan en dan eten gespuwd.
  • Dixit middagoppas: hij was overweldigd door de drukte in de eetzaal en kokhalsde op het eten dat hij niet lekker vond en hij heeft overgegeven van miserie.
  • De waarheid zal ergens in het midden liggen zeker? Tjah, afwachten…
• Vrijdag: de eerste scène toen bleek dat het deze morgen niet juf Fien was maar juf Hilde, die hij nog nooit had gehad (ze komt alleen op dinsdagnamiddag en vrijdag). Onze Kobe is namelijk dól op juf Fien. Maar toen ik hem ging halen wist hij niet zeker of hij wel meeging naar huis, de enthousiasteling. En deze middag thuis wou hij niet gaan slapen, neen, hij wou terug naar school!
  Ik heb hem toch maar in bed gestopt .

En ondertussen ons Lore?

Die wordt al een flinke grote meid die op school ook al goed bewonderd is. Op de eerste schooldag stonden Karel en ik Kobe even uit te wuiven voor de klas. Achter ons stond de koets met Lore. Toen we ons omdraaiden, bleek de koets omzwermd met meisjes van ongeveer 7 jaar en hun juf, die allemaal vertederd aan het brabbelen en spelen waren met ons Lore.

Ondertussen gaan de groentepapjes en de fruitpapjes vlotjes naar binnen, is ze vooral geïnteresseerd in ‘knaagbaar’ speelgoed met als topfavoriet de bijtring, slaapt ze goed overdag in haar bedje met zelfs een voorspelbaar ritme (rond 8u30 ‘s morgens en rond 12u ‘s middags), en probeert ze te kruipen maar dat lukt nog niet zo goed tot haar grote frustratie.

We doen nu een poging om boekjes te lezen met haar, maar dat lukt gewoonweg niet. Lore’s motto: ‘alles is eten’. Probeer maar eens een boekje voor te lezen, terwijl je dochter het probeert op te eten!

Kobe afleveren op school was een ervaring deze morgen: ons Haantje de Voorste rende de school binnen, direct  naar de toiletjes, vervolgens naar de ‘rij’ voor de kleinsten, en als juf Fien er was, sprong hij vooruit om als eerste de klas binnen te hollen. Ik heb nog moeten roepen ‘elaba, krijg ik nog een kusje’ . En dan een ‘dada mama’ en ons ventje was vertrokken. Jawadde!

Als je even erop getuige bent van een krijs-schop-stamp-sla-brul-concert van een twee-en-een-half-jarige die haar mama  niet wou loslaten en toch bij de juf moest, dan slaak je toch een innerlijke zucht van opluchting dat het allemaal toch behoorlijk vlotjes verloopt tot nu toe.

Kobe ophalen aan de schoolpoort is gewéldig leuk! Ik weet onmiddellijk alles wat hij de hele voormiddag gedaan heeft:

“OOOO dààr is mama! Mama, Kobe is héél flink ‘eweest! Heb fietsje gereden, was leuk. Cake niet lekker. Cadeautje voor juf ‘zocht. Zat water in rugzak. Liedje ‘zongen: ‘Dag Kindjes’. Niet in zandbak speelt. Het is een lieve Fien (= juf Fien).’

De reconstructie van de dag was dus: iedere dinsdag wordt er blijkbaar met de fiets gereden op de speelplaats. Zo leren de kindjes een beetje fietsen. Kobe kan het nog niet, dus het is nog op een loopfietsje, maar hij vindt het super. En het was de verjaardag van juf Fien, die cake meehad voor de kindjes. Maar ja, Kobe wou geen cake, hij at liever zijn boterhammen op (zonder korsten blijkbaar, die zaten toch nog in zijn brooddoos). Ze hebben een spelletje gespeeld om het cadeau voor juf Fien te vinden. Kobe heeft ook een leuke drinkfles met water in voor bij het tien-uurtje. En ze leren liedjes op school over feest, want dat is het thema van de week (er zijn 4 jarigen deze week!).

Conclusie: Kobe vindt de school nog steeds fantastisch.

De boekentas staat klaar, de reservekleertjes zitten erin, de drinkfles en de boterhamdozen staan klaar, en uiteraard zijn alle relevante kleertjes en voorwerpen gelabeld.

Yup, we zijn klaar voor de eerste schooldag van onze grote vent!

De eerste dag na de Paasvakantie. Een van de instapmomenten voor 2,5-jarigen om aan de kleuterklas te beginnen. Er staan verschillende artikels over in de kranten, en je kan op allerlei babyblogs een verslagje lezen van de eerste schooldag van zoon- of dochterlief.

Enkele maanden geleden dachten wij dat er op deze blog op dit moment ook een verslag zou staan van onze Kobe zijn eerste schooldag. Onze flinke vent is op 22 maart namelijk 2,5 jaar geworden, en kijkt duidelijk uit naar de school – hij is er bijna helemaal klaar voor.

Bijna. Want we hebben toch nog wat uitstel gevraagd en gekregen bij de dienst voor Onthaalouders. Onze Kobe mag nog een paar weken langer naar tante Rita – we gaan voor het volgende instapmoment, na Hemelvaart. Afspraak voor het verslagje dus op 17 mei.

Twee grote redenen voor dat uitstel: slaap en zindelijkheid.

We hebben deze beslissing zo’n anderhalve maand geleden genomen, toen onze Lore net terug was uit het ziekenhuis. Omdat we toen een stap achteruit hadden gezet met de zindelijkheidstraining.

Onze Kobe is in december-januari zelf beginnen aangeven dat hij op het potje wilde zitten. Mooi op tijd, dachten we – dat komt goed. Maar het bleef lang bij zitten, zonder dat er iets gebeurde. Toen het eindelijk een klein beetje begon te lukken, is onze Lore ziek geworden.

Tijdens de hele ziekenhuisepisode van Lore ging al onze energie en aandacht naar haar, en is Kobe weer helemaal terug naar af gegaan met de zindelijkheidstraining. We stonden op anderhalve maand voor school, en onze Kobe was langs geen kanten meer geïnteresseerd in het potje. Het leek er toen op dat we hem nooit op tijd zindelijk gingen krijgen voor de school, en dat gaf stress. Een niet-zindelijk kind wilden we niet naar school sturen.

Een tweede zaak was zijn slaapjes. Onze Kobe heeft veel slaap nodig op een dag. Hij slaapt goede en lange nachten, maar heeft toch nog zijn overdagslaapje hard nodig – als we hem er tegen half één in legden, moesten we hem om vier uur met moeite wakker maken. Meer dan drie uur slaap gewoon skippen van de ene dag op de andere, dat zagen we niet zitten.

Zes weken later ziet de toestand er helemaal anders uit. Technisch gezien had onze Kobe gisteren eigenlijk naar school kunnen gaan, maar we zijn toch blij met de extra weken uitstel om alles op punt te zetten: onze Kobe is zindelijk, en hij skipt al eens zijn middagslaapje.

Wat een verschil, op zo’n korte tijd!

Een paar weken geleden heeft hij de klik met zijn potje gemaakt, en is hij flink beginnen zeggen wanneer hij er op moest. Op dat moment heb je niet veel tijd, want hij kan het nog niet lang ophouden, maar het aantal accidentjes is beperkt. Hij loopt in principe de hele dag met onderbroekjes rond, en dat gaat. Hoera, hip hoi.

En even plots als de zindelijkheidstraining is hij plots beginnen zeggen dat hij niet meer wou slapen overdag. Uiteraard blijft dat momenteel nog meer uitzondering dan regel (één, maximum twee keer per week blijft hij op overdag), maar het is een goede aanzet.

Tijdens de zomermaanden mag onze Kobe nog terug naar de onthaalmoeder. Dus het komt er vooral op neer om de zes weken die hij dit jaar nog zal gaan, zo draaglijk mogelijk te maken, door hier en daar wat verlof te nemen en ervoor te zorgen dat zijn dagen niet te lang zijn.

En dat zien we goed zitten.

Eigenlijk kijken we er naar uit nu, naar zijn eerste schooldag. Het zal een grote stap zijn, en het zal logistiek een serieus gezoek worden nu dochter naar plaats één en zoon naar plaats twee moet, maar onze Kobe heeft er zo’n zin in. En hij is zindelijk, en met die slaap komt het ook wel goed.

Wat wordt hij toch snel groot.